On a moonless night..

March - a prelude to spring.

2012-03-15T18:58:00.004+01:00

Het loopt alleen niet helemaal goed af. Al is het dan weer een erg lekker - en te kort - liedje.

Ze zeggen: Wees nooit te optimistisch over de liefde - evenmin als over de NS -. En natuurlijk hebben ze gelijk.

Woensdagavondconstatering.

2012-03-14T16:16:00.002+01:00

To drink beer or not to drink beer?
-
Ik ben zo verdraaid moe. En inspiratieloos. Morgen moet een conceptversie van een paper ingeleverd worden, ben er nu drie dagen mee beziggeweest en heb vandaag de biddagkerkdiensten ervoor opgeofferd (a) - waarom vind ik dat niet zo erg als ik dat zou moeten vinden? Anyway, we zijn een eind op weg. Dus hopelijk komt het goed. Enzo. En anders maar niet.

Ik snap ook wel waar ik moe van ben. Soms zit je hoofd te vol. Gedachten, mensen die, als de mier bij de egel, in je hoofd zitten en vragen of ze beginnen te knellen. En dat nog leuk vinden ook. Soms fluiten de vogels te vroeg. Maar eigenlijk maakt dat niet uit, want je was toch al wakker. En soms zou het makkelijker zijn om de wereld wat minder complex te zien. (En soms zou het fijn zijn als de chaos even ophoepelde).

Maar ik lust eigenlijk geen bier..

Bezoekers.

2012-03-12T18:54:00.000+01:00

Schreef dit 'verhaaltje' een tijdje geleden voor een vriendinnetje. Maar blijkbaar herken ik me er ook wel in. (Want waarom was het anders zo makkelijk te schrijven?)
-
Sommige mensen kloppen aan, voordat ze je hart binnenlopen.
Alles doen ze zachtjes. Ze kloppen zachtjes. Je doet de deur zachtjes open -
Zachtjes doen ze hem weer dicht, in de hoop dat de deur niet piept. Hun schoenen
laten ze achter in de hal, hun jas hangen ze op. Hun paraplu leggen ze in de hal neer.
Beleefd lopen ze achter je aan - en ze komen alleen daar waar jij wilt dat ze komen.
(Natuurlijk zet je ze in een zachte stoel voor een knisperend haardvuur en breng je
ze pantoffels en warme chocolademelk).

Andere mensen bonken op je deur. "Laat me erin!" schreeuwen ze. Je mompelt zoiets als "Rustig maar!" (maar je komt nooit snel genoeg). Wanneer je dan de deur opendoet lijken ze alleen nog maar
aan overrompelen te kunnen denken. Overrompelen, en snel! En dus rennen ze met hun bemodderde
schoenen naar binnen. Hun jas doen ze niet uit. (Ze willen namelijk heel, heel snel bij jouw haard opwarmen
en daarna heel, heel snel weer naar buiten). Ze vergeten dat hun paraplu nat is - ze klappen hem in en schudden hem uit.
Binnen. En dan zitten ze voor je haard. En jij kijkt toe.

Want waarom laten die snelle binnendringers die niet van plan zijn te blijven zo'n diepe indruk achter?

Something I can never have..

2012-03-10T17:57:00.002+01:00

Ineens, uit het niets, begon dit liedje in m'n hoofd te zingen, vanmiddag. Omdat ik me erin herken. Pijnlijk. Pijnlijk.
(Er is niets gebeurd. Ik snap alleen niet waarom ik dingen wil die toch niet binnen mijn bereik liggen. Zouden ze dat wel liggen, dan zou ik aan de verwachtingen moeten voldoen. Volmaakt moeten zijn op z'n minst. En dat ben en word ik niet).
Voor de verandering ben ik een keertje moe. Vannacht vier uur geslapen - omdat gedachten altijd net komen als je ze niet wilt en ze ook niet op commando verdwijnen. (Die aan-en-uitknop.. desperately hoping for that). Misschien is dat de reden van deze blog. Hoe dan ook. Eigenlijk ben ik, ondanks die pijnlijke herkenning, best gelukkig.

Some things never change.

2012-03-09T14:57:00.001+01:00

Zoals kattenliefde. En zoals je ziet: Vroeger was ik blond.

tante Cato.

2012-03-08T18:32:00.000+01:00

Momenteel ben ik even niet homo sapiens. Momenteel ben ik de roodbontgespikkelde weetnietwatzeisus. Ofzo.

Ik voel me net tante Cato uit Pietje Bell. Zij het dat zij een wrat op haar neus heeft en ik alleen maar een pukkel op m'n kin. Maar het voelt even vernederend en ik snap ook niet waarom die krengen ten eerste altijd komen als je ze niet wilt en ten tweede ook nogeens zo ongelofelijk zichtbaar moeten zijn. Gelukkig heb ik dan weer geen neefje wat mij tijdens middagdutjes-die-ik-nooit-doe met een touwtje bevrijdt van zoiets potsierlijks. Zodat ik met luid kabaal ontwaak.

Desalniettemin voel ik me nog steeds de roodbontgespikkelde weetnietwatzeisus.

Stof.

2012-03-07T15:13:00.001+01:00

Op de één of andere manier voelt m'n hoofd alsof het vol stof zit. Inspiratie? Non. Mooie woorden? Noppes. Spelfouten: Reeksen. Ergernis? Massa's. (Vooral omdat ik druk ben - en druk zijn klinkt net als griep hebben, haast hebben, verliefd zijn. Alsof je eigenlijk in bed hoort te liggen met een thermometer naast je, een koude washand op je hoofd en iemand die lief om je heen loopt om je te vertroetelen - als ziek zijn dus!). Hoe dan ook, druk zijn overleven we wel. En zo mag ik dus vanavond, allerheerlijkst en fijn, een tentamen herkansen. Wie weet nog dat ik maanden geleden over addertjes sprak? Nou. Het was een beste adder. Neuropsychologie is zo niet mijn ding dat ik maar gewoon voor beide deeltentamens een 5.4 heb gehaald. Leuk als je een gemiddelde van een 5.5 moet hebben. Vanavond ga ik een poging doen, maar heb weinig verwachting.

En nu tikt de regen als een malle tegen het raam, moet ik eigenlijk verder met een filmanalyse, maar motivatie is pleiten. En daarom dus nog maar weer een keer een liedje. Niet echt een liedje. Maar een gedicht op muziek. Als je 'm met je ogen dicht luistert en de tekst op je laat doorwerken. Nou. (Ik geef het toe. Zelfs na tig keer luisteren kan ik er nog om janken). Als de mevrouw achter me in de kerk weer vals zingt probeer ik hier maar aan te denken:

Daar worden de mensen moe van..

2012-03-06T14:07:00.000+01:00

Als je verliefd bent en je praat er teveel over is het niet goed. Dan worden de mensen móe van je. Als je luduvudu hebt en je praat er veel over is het niet goed. Daar worden de mensen ook al moe van. (Hoe kan dat? Ze zouden blij moeten zijn) Als je luduvudu over is en je praat er veel over, is het niet goed. Daar worden de mensen namelijk - hoe raar - MOE van.

Als je iets niet durft is het niet goed. Daar irriteren de mensen zich aan. Als je het nog steeds niet durft, maar wel doet en trots bent op je overwinning kijken ze je vreemd aan. Want het was toch heel normaal? Daar hoor je niet trots op te zijn. Nee, eerst worden ze er moe van dat je dingen niet durft. Vervolgens worden ze er moe van dat je het wel gedaan hebt.

Als je goed bent in zenuwen over wat ook is het niet goed. Want daar worden de mensen moe van. Nee, wees vooral niet bang dat ze het vervelend voor jou vinden dat je 24/7 met jezelf opgescheept zit. Ze vinden het vooral beroerd voor zichzelf. Ze worden overal zo moe van. Ze worden het zo zat.

En daar word ik nou moe van. Want wanneer doe je het goed?

(Of moet je het 'ik-vind-het-belangrijk-wat-de-mensen-zeggen-duiveltje' een optater geven?)

I am the sea on a moonless night..

2012-03-05T13:18:00.000+01:00

(Of eigenlijk 'Restless'. Het liedje van Switchfoot waaraan ik de titel van m'n blog heb ontleend).

Summer evening.

2012-03-03T10:31:00.000+01:00

Afgelopen zomer, een zondagavond. Na een regenbui. De merel in het boompje, heft nog even een lied aan voor de nacht :).

En als je wilt weten hoe ik dit gedaan heb: Gewoon zover inzoomen dat er geen diepte meer in de foto is. En tegen het licht in. En dan nog even op zwart/wit zetten met een fotobewerkingsprogramma en voilà, daar is het silhouetje :).

Waarheid.

2012-03-01T18:46:00.000+01:00

Dan zit je op de bank. Laptop op schoot. De kat voor de niet-brandende haard. En eigenlijk is het enige waaraan je kunt denken dat heerlijke woord van zes letters: slapen. Mooi woord is dat, als je 's ochtends om kwart over zes wakker werd, de vogeltjes hoorde beginnen met fluiten, de verdraaide rotpatrijs van broerlief hoorde jammeren en hoewel je uit kon slapen dat niet lukte. En om slapen een nóg mooier woord te maken: Vanmiddag weer een werkgroep gehad van drie uur. Ultieme manier om even helemaal moe te worden.

Zeker als, op het moment dat de werkgroep eigenlijk al had moeten stoppen, er nog een interessante discussie ontbrandt over geloof. (Het is een theologievak, dus dan mag dat). Okee. En het boeide me echt en daarom wil ik alles opschrijven, maar dat gaat me nooit lukken, want mijn gedachten lachen me uit omdat ik ze niet te pakken kan krijgen. (Nanananana). Waar het op neerkwam was dat er verschillende stijlen van geloven zijn. En dat één van de meest gevorderde stijlen er één was waarin je verschillende waarheden naast elkaar kon zien. Het ging over mensen van verschillende religies, met elkaar in gesprek. Ze waren het met elkaar oneens, maar deelden 'de zoektocht naar de waarheid'.

Het lijkt me zo onmogelijk om verschillende waarheden naast elkaar te zien. En nu zit ik in de knoop met het woord waarheid. (Okee, ik hoop dat ik de woorden vind). Ik ben christen. En ik geloof dat Jezus de waarheid is. En hoe onverdraagzaam dat ook mag klinken, wat daar tegenin gaat is geen waarheid voor mij. (Maar zie mij voorzichtig zijn, ik zeg al: voor mij. Ik durf uit angst om arrogant gevonden te worden niet te zeggen dat dat geen waarheid IS). Vanuit de niet-gelovige positie is geloven in een waarheid wel okee. Geloof maar wat je wilt. Doe datgene wat jou gelukkig maakt. Doe ik ook. Kunnen best meerdere waarheden zijn. Dat zijn dan gewoon JOUW waarheden.
En geloof me, ik laat iedereen vrij. Maar ik kan toch niet zeggen dat dit mijn waarheid is en dat de jouwe, dat het alletwee waar is (mijn positie dat God bestaat en de jouwe dat Hij niet bestaat of dat Hij niet op een bepaalde manier bestaat). Want hoe is het mogelijk dat iets voor mij waar is terwijl het in het algemeen niet waar is, maar alleen voor mij? En dat er tegelijk iets is wat voor jou waar is - iets tegenovergestelds. Twee tegenovergestelde dingen kunnen toch niet waar zijn? Dus God bestaat. En God bestaat niet. Die kunnen niet alletwee waar zijn. God kan wel bestaan voor de ene persoon. En voor de andere niet, in hun gedachten. Maar het feit is dat Hij wel of niet bestaat. En ik geloof dus van wel. *Knopen, knopen, knopen, rondbuitelende gedachten. Je hoeft het natuurlijk niet te begrijpen*.

Dan maar zeggen dat er geen waarheid is? Dat heel stellig beweren? Maar dan is dát weer je waarheid. Dus geloof je nog steeds in de waarheid dat de waarheid niet bestaat.

Ik geloof zelf dus in God. In Jezus. Dat Hij de waarheid is. Maar mijn geloof hoeft niet in alle opzichten de waarheid te zijn (Ho, ik geloof die kernaspecten nog steeds. Maar mijn interpretatie van Bijbelteksten kan er gruwelijk naastzitten). Dus - mijn geloof in de waarheid bevat zoveel ontoereikende pogingen tot waarheid bereiken. Ik vang alleen maar glimpjes waarheid op. En bereik de waarheid nooit helemaal, omdat dat niet kan. Ik kan bijvoorbeeld de Bijbel wel lezen, maar begrijp 'm nooit helemaal. Niemand. (En daarom word ik razend als mensen zeggen dat hun interpretatie van de Bijbel de waarheid is omdat ze dat zo voelen).

Zelfs de wetenschap is een voortdurende zoektocht naar waarheid. (Maar die waarheid lacht je geloof ik uit, want op het ene moment wordt het ene als waar aangenomen en het andere moment het andere. Dat betekent niet dat er geen waarheid is. Maar wel dat we 'm niet bereiken. Nooit of te nimmer. Hooguit ten dele - als dat dan maar het belangrijkste deel is).

Okee. Misschien snapt niemand hier iets van. Ik snap het zelf allemaal ook niet. Ik hoef geen antwoorden. Gedachten hierover wel welkom.

Learn to love.

2012-03-01T10:03:00.000+01:00

Omdat het gewoon een heel erg mooi liedje is. Daarom. (Voor de rest ben ik tegen liefdesliedjes).

Shootje februari 2012!

2012-02-28T17:28:00.001+01:00

Met dank aan C., waarvan ik toestemming kreeg om wat foto's die ik van haar gemaakt heb te plaatsen. En natuurlijk zitten er ook een stel van mij bij - met een véél te lange pony. Anyway. Hier wat foto's van afgelopen zaterdag! (En op de derde foto ben ik met recht een woodcricket. Vindt u niet?). *ooh, ik voel me zo allergruwelijkst inspiratieloos op dit moment!

Paperen!

2012-02-28T14:33:00.000+01:00

Soms krijg ik het gevoel dat ik mezelf moet verdedigen. Dat ik toch heus wel een nuttig leven leid. Zoiets. Vanmorgen was mijn leven ook weer érg nuttig.

Mijn college begon om tien uur in de binnenstad. Gelukkig maar, want de Uithofcolleges konden niet doorgaan door vervelende mensen in gele hesjes die 'actie, actie' schreeuwen omdat ze in anderhalve minuut een wc schoon moeten maken. Normaal ga ik altijd lopen vanaf het station, maar lopen in de motregen vond ik, lui mormel, iets waar ik even geen zin in had. En dus heb ik de bus maar genomen. En toen dus college. Een film.

Dát is relax. Gewoon van tien tot kwart over twaalf film kijken. Maar dan wel met het doel om daar een opdracht over te gaan maken. Best prima. Deprimerende film trouwens. Nynke. Over de echtgenote van Troelstra. En over hysteria en dat soort dingen. Nare man, Troelstra. (Althans, als je die film zo bekijkt). Wel fijn was de popcorn, chips en chocola die een werkgroepgenoot had meegenomen. Zo voelt college helemaal niet per se als college. (Maar lunchen is daarna ook niet per se noodzakelijk..). En: PRESTATIE: Ik heb niet gejankt bij de film!

En nu is m'n concentratie weg. En dat paper.. ik moet een echtscheidingsmodel uit gaan leggen en.. wazig, wazig, wazig. En warreligheid. In m'n hoofd.

Chocolate Chip cookies.

2012-02-27T16:36:00.000+01:00

NIET verstandig om hier een voorraad van in de kast te hebben staan. Ze zijn namelijk verslavend. En erg lekker. En nu zit ik hier dus met een hoop van die koekjes achter m'n kiezen.

En straks is het etenstijd..

Pyjama's, Friesland & een project.

2012-02-25T20:08:00.000+01:00

En toen zat E., in pyjama (ja hoor, om kwart voor acht 's avonds), te luisteren naar Simon & Garfunkel's Bridge over Troubled Water. Welverdiend niksen, noemen ze dat. Zeker na twee heerlijke sociale dagen!

Zo ging ik gisteren naar vriendin C. in Friesland. Dat is best nog wel een hele reis, al viel me dat op de heenweg niet zo op. Neem een interessant studieboek mee in de trein, heb jengelkinderen met nintendo's achter je, over-schaatsen-pratende dames en de reis gaat zo voorbij. (Ik verschreef me bijna: de reis praat zo voorbij. Bijna-foutje). Anyway, het is heerlijk om vriendinnen na heel veel tijd weer te zien. Ik denk dat we van 13.00 tot 21.00 zo'n beetje non-stop gepraat hebben. Dus. Heerlijkheid! En ik moet echt even schrijven over het huis waar zij woont. De mensen daar praten Engels. Tamelijk scary voor mij, want ik heb zo'n gruwelijk accent dat ik liever niet in een andere taal praat. Maar als je dingen wilt leren moet je dat wel doen. En nou ja. Een Canadese keuken, koekjes, muffins, thee. Een echte open haard. (Zo één die ook echt naar hout ruikt en knappert). Ik wil later ook wel zo'n grote keuken. En zo'n haard-die-niet-met-een-knopje-aangaat.

's Avonds gingen we naar ons huis. Dat was, slik, zo'n beetje drie uur reizen. Met een halfuurtje extra omdat we kroketbroodjes wilden eten in Amersfoort. En op de één of andere manier ben je echt wel brak als je thuiskomt. We wilden eerst nog een film kijken, maar besloten om die uit te stellen.

Dat deden we dus vanmorgen. O lieve help. Ik denk dat ik beter helemaal alleen met een berg zakdoekjes films kan kijken. Ik slik duidelijk geen antidepressiva-die-emoties-afvlakken. En okee, jankhormonen (zie blog van gisteren). Maar allemensen. Ik heb echt keihard zitten snuffen. (Ice Castles was de film. Ik moet toch eens tegen mezelf zeggen dat het nep is, want ik jank al als er nog niets aan de hand is).

Vanmiddag hebben we een fotoshootje gedaan. (Ja, ik post binnenkort wel wat). Fotoshootjes zijn leuk. Gewoon in zo'n beetje je netste kleren in het bos. Kom je een allerschattigste berner-sennerhond met baasjes tegen. Zo'n beetje een grote pup ofzo. En hoewel ik niet zo'n enorm hondenmens ben was dit beest om van te smelten! Na een hele reeks foto's gemaakt te hebben, hebben we ook nog cookies gemaakt. Chocolate Chip cookies. Naar Canadees recept. Jum.

O en, lezers, (lieve lezers!), jullie kennen mijn gedichtjesblog wel. Die staat in de linkjeslijst hiernaast. Maar wisten jullie ook dat M. en ik vorig jaar zomer een brievenblog begonnen? Dat was eigenlijk nadat ik brieven aan Doornroosje van Toon Tellegen had gelezen. Ik weet niet meer of M. op het idee kwam, of ik. Volgens mij zij. Zij dacht dat het leuk was om brieven aan sprookjesfiguren te schrijven. En toen dacht ik dat het leuk was om dan maar gewoon geen grenzen te hebben en brieven aan alles te schrijven. Wat uiteindelijk resulteerde in dit project. Inmiddels zijn we wat verder en schrijven we allang niet meer met z'n tweeën. We hebben al elf auteurs. Maar iedereen die ergens een brief aan wil schrijven is welkom. (Dit is dus een pleidooi om brieven in te sturen. Op de site staat wel hoe het werkt). Verder word ik heel gelukkig als ik naar de site kijk, nu. Want eindelijk hebben we een passende mooie nieuwe layout!

Wat een zwamverhalen weer. Wie leest dit? Wie leest dit helemaal?

Kinderen en ik.

2012-02-24T09:53:00.000+01:00

En dan ga je naar Friesland. Gewoon omdat het kan - omdat je vrij bent - en omdat daar een vriendin woont. Ik hou wel van lange treinreizen. En ik ben geloof ik sinds m'n negende niet meer in Friesland geweest of erdoorheen gekomen. Dus. Ik heb er zin in.

Maar om de dag in heerlijke stijl te beginnen: Bomvol jankhormonen zit ik op de bank. Vraagt schoonzus of ik éven op de babyfoon wil passen. Ze weet allang dat ik een ontaarde tante ben - ik pas nooit op en nou ja.. ik heb gewoon eigenlijk niks met kinderen (vandaar dat ik ook geen kinder- en jeugdpsychologie heb gekozen). Ze garandeerde me dat het kleintje wel bleef slapen. En ik garandeerde haar dat ik, als ze onverhoopt toch zou beginnen met huilen ik absoluut niets kon doen. En dat kan ik ook echt niet - want ik durf zo'n kind nieteens op te pakken. Ze zou maar heel, heel even weg zijn.

Inderdaad. En toen ze de deur uitwas en ik even aan het tutten was begon het eerste vragende huiltje. Gevolgd door ladingen gekrijs. Een bloednerveuze mij die het vertikt om er iets aan te doen. Uiteindelijk na een dik kwartier toen het geluid aanzwol besloot ik maar eens even te gaan kijken. En daar ontwaar je dan een krijsend kleintje - vuurrood en met de haartjes in de war. Sja. Praten: helpt niet. Zak uittrekken: helpt niet. (Meejanken: helpt ook niet). Dus. Gelukkig kwam schoonzus precies op dat cruciale 'ik wil gaan meejanken' moment thuis. Ik voel me zo faal dan. Ik bedoel - iedere normale vrouw moet een kind stil kunnen krijgen, maar ik kan er alleen dom naar kijken.

(Ik ben sowieso faal als het om kinderen gaat. Ik snap ook totaal niet dat vrouwen met z'n allen over een kinderwagen gebogen kunnen staan kwijlen). Maar ik geef dan wel weer toe dat ze wel leuk worden als ze wat ouder zijn. Een jaar of vier, op z'n minst.

Ik weet ook weer dat ik nog laaaaaaang geen kinderen wil. Dat is wel even de conclusie van vandaag.

Gedachten.

2012-02-23T19:15:00.000+01:00

De ultieme manier om je tijd goed te besteden is door in de trein gewoon je artikelen te lezen. Geen afleiding in de vorm van feestboek en weblogs die staan te popelen om bijgehouden te worden. En popelen doen ze. Maar de trein dus. En ik, met nog de hartkloppingen van het bijna mislukte inparkeren. En mijn artikel. En wat betreft dat artikel moet ik nu iets kwijt.

Ik las deze uitspraak. En die vond ik inspirerend: "Ieder is precies zo ongelukkig als hij meent te zijn" - Seneca. Dat ging over de kracht van gedachten. En dat ons denken voor een groot deel bepaalt hoe we ons voelen. (Toen ik, als zeventienjarige ik, zelf naar een psycholoog ging vond ik het gruwelijk vervelend om gedachten en gevoel in schemaatjes te zetten en ik geloofde ook niet zo dat het kon helpen. Inmiddels geloof ik er wel in, omdat simpelweg bewezen is dat het werkt). Ik las die uitspraak en bedacht me dat het misschien wel heel erg okee is om, wanneer je jezelf beter wilt voelen, om maar gewoon met die gedachten te beginnen. Heel hard dwingen om iets wel of juist te denken werkt niet. Ik had mezelf een bepaald doel gesteld deze maand. Niet denken aan iets. Maar op de één of andere manier is het als met de bekende witte beren. Niet denken aan iets, betekent juist wél denken aan iets. Maar ik geloof wel dat jezelf gewoon af en toe trakteren op een leuke gedachte best effect kan hebben. Dus denk ik soms maar gewoon uit het niets, krankzinnig en volslagen idioot, ik ben E. en ik ben leuk. (In navolging van een dronken jongen ooit op Koninginnedag). (Nee, zeggen mijn gedachten, doe niet zo ráár. Heb niet zo'n eigendunk). Mijn gedachten kunnen de pot op, want ík ben de baas. (Ik sta er wel versteld van wat een macht gedachten kunnen hebben - ze máken je wereld als het ware). Maar het goede nieuws is dat we ze aan kunnen pakken. We vangen ze, schaven ze bij en maken er iets moois van. Een kunstwerk desnoods.

Betrapt.

2012-02-22T19:37:00.001+01:00

Een van de allerstomste dingen die mensen kunnen doen is staren. Dat kan zomaar, in het luchtledige met een blik op oneindig en een denkwolk boven je hoofd. En ik geloof zomaar dat er wel meer manieren zijn. Van die 'als-blikken-boormachines-waren-was-jij-nu-zo'n-beetje-doormidden' manieren van kijken.

Vandaag was het weer eens zover. Ik zat in de trein naar Utrecht - en vaak meent het spoor nog even bezet te moeten zijn, dus we moesten wachten naast de verkeersschool met motorrijders. Ik denk dat ik bezig was met een kruising tussen in het luchtledige staren zonder iets te zien en staren naar de kunstjes van de heren op hun motoren. En daar, ineens, uit het niets, ziet één van die meneren mij (of iemand anders in die hele grote trein) kijken en besluit zomaar even heel hard te zwaaien, tussen de pionnetjes door. Met mijn stomme kop zwaai ik dan niet terug, want wie verwacht dat die meneertjes niet op hun motor letten maar op argeloze starende toeschouwers in de trein?

(Er bestaan vast ergere manieren van betrapt worden, maar toch. Ik schrok me rot).

Moon is a magnet.

2012-02-21T13:42:00.000+01:00

The moon is a magnet
Everyone's at it
Everyone's had it
Love is a sadness
Love is a madness
We are the addicts

What are we
If we're not in love?
What are we
If we're not in love?
These are the cages
A kiss is contagious
It will betray us all
A kiss will betray us all

Nineties.

2012-02-21T11:00:00.002+01:00

De volgende keer.

2012-02-20T16:55:00.001+01:00

Als wéér iemand aan me vraagt hoe oud ik ben - en ik zeg: tweeëntwintig, maar ik zie eruit als zestien - ga ik er bijzeggen dat ik me ook gedraag als zestien. (Hoeven ze dat zelf niet te zeggen).

Ik voel me namelijk verschrikkelijk zestien soms. Beschamend af en toe, zelfs.

Tussen haakjes.

2012-02-18T11:21:00.006+01:00

Toch denk ik dat, als je dingen niet kunt zeggen zonder al te moeilijke woorden te gebruiken, je ze maar beter helemaal niet kunt zeggen. (Ja. Ik ben gefrustreerd. En niet door iemand - o wacht, wél door iemand. Het zit namelijk zo: We hebben dinsdag vrij van een college (zodat ik mooi een ander college kan volgen, dan) omdat de docente carnaval wil vieren. Leuk enzo. Ook best prima. Ik vind vrij zijn he-le-maal niet erg. Maar nu moeten we zes hoofdstukken uit een ***boek samenvatten. Stel je voor, een dame die hossend door de stad trekt op hoempapamuziek en wij die zitten te tobben achter onze laptopjes/pctjes om ook maar íets te snappen van zinnen als 'Volgens anderen is verbeelden de werkzaamheid van de geest die aan de andere functies ten grondslag ligt'. Vooruit. Die zin lukt nog als je je een beetje inspant. En met moeilijkere zinnen stoot ik lezers af. Dus maar niet doen. Maar ik haat het dat ik zes wazige hoofdstukken moet gaan samenvatten, terwijl ik ook 'intimate relationships' kan lezen. Of gewoon 'het vertrek van de mier'. Of 'verhaal van mooi meisje'. Of gewoon Casting Crowns kan luisteren - omdat dat mooier wordt als je het vaker luistert én omdat ik wil inluisteren voor de EOJD. Anyway, dit is het langste verhaal wat ik ooit tussen haakjes heb getypt. En ook niet heel nuttig). Ik wilde eigenlijk een betoog houden waarom mensen altijd van die moeilijke woorden gebruiken - en af en toe 'wellicht' zeggen valt daar niet onder - en zinnen die zo volstrekt onbegrijpelijk zijn - en dan vervolgens menen dat er mensen zijn die het (willen) snappen. Maar ik geloof dat ik zelf vrij onlogisch aan het schrijven ben, nu. Dan ga ik maar verder met Casting Crowns luisteren. En een fijn hoofdstuk over Bestaansoriëntatie samenvatten. (Hoera). (Ik ruik de eucalyptus weer, overigens).

(Voor de lezers die dit allemaal stom gezwam vonden - vind ik ook-, maar zwamblogs worden het best gelezen). Ik heb een briljant liedje voor jullie! (En ook als je het geen stom gezwam vond mag je 'm luisteren, vanzelfsprekend). Het gaat over dansers en dichters *yay*. En ik vond 'm wel briljant vormgegeven ofzo.

*Ik snap regelafstanden niet in blogger. Dus vandaar dat alles een beetje gek op elkaar gepropt zit.

En maar weer een virus.

2012-02-17T11:21:00.000+01:00

Nog maar een paar weken geleden waren we met z'n allen geveld door een stom griepvirus. Ik háát griepvirussen, laat me dat vooropstellen. Hoe de één na de ander besluit om ziek te worden. En nee, nu zijn er even geen griepvirussen. Normaliter word je immuun (voorlopig, totdat het virus zich weer aanpast - slimme krengen). Maar je wordt niet immuun voor ándere virussen..

En één van die dingen waar ik nogal vatbaar voor ben zijn de verkoudheden. En als je iets doet doe je het goed. En dus lig ik nu met de laptop en een needtobreathemuziekje op de bank. Dat is alweer heel wat meer dan vanmorgen. Maar beter ziet niemand mij nu. *U kent dat wel, een pyjama, ongekamd haar, wazige blik*. Die ellende begon dinsdag al met een kriebelkeel. En een gruwelijke loopneus tijdens het college van gisteren. (Waarin we de IJsman gingen bekijken uit 'de wandeling' van de KRO - juist toen het leuk begon te worden zette mevrouw de aflevering stop, zodat we heel nuttig konden kijken op welke manier deze man tegen de zaken aankeek. Niet al te gezond als je in een bak met ijsklontjes gaat zitten met het idee dat je cardiovasculaire systeem daar wel tegen kan. Hij had het overigens niet over 'kou' maar over 'de koude'). Tegenover me zat iemand anders ook te snotteren. En op de één of andere manier voelt dat zo als lotgenoten. In ieder geval had ik eigenlijk moeten werken vanmorgen. En ik haat het om te snel af te zeggen, want gemotiveerde mensen werken natuurlijk ook door als ze eigenlijk niet kunnen.

Ik voel dat ik zin heb om te gaan vertellen wát een hoofdpijn ik had. (Die nu wat minder is). En hoe ontzettend vast alles zat (wat nog zo is). En dat ik zo allerverschrikkelijkst niks ruik. Je kent die stoomtabletten? Dat je met een handdoekje gebogen op de grond ligt, niet om te worshippen, maar om eucalyptusdampen in te ademen. En terwijl anderen dan roepen dat dat zo enorm sterk ruikt, kun je alleen in innig zelfmedelijden zwelgen (mooi woord is dat) want je ruikt zélfs die eucalyptusdamp niet.

(En nu wil ik eigenlijk ook wel een voorraad medelijden van mijn lezers. En ik wéét dat ik aan het drammen ben, deze maand. Maar snel beter!).

Nu ga ik - en dat is niet zielig - gezellig verder laptoppen en 'iedereen was er' uitlezen! :)

Uit. En aan.

2012-02-16T19:09:00.000+01:00

Alsof je in een college of werkgroep even niet in God gelooft. Want 'over het al dan niet bestaan van God doen we geen uitspraken'. (Kan ook niet als je wetenschappelijk bezig bent). Maar ik vind het altijd zo'n vreemd gevoel om na zo'n werkgroep weer te zeggen 'ik geloof in God'. Dat dóe ik ook - maar toch blijft het raar. Een knop omzetten. Alsof je even niet in Hem gelooft. En plots daarna weer wel.

Theologievakken zijn in zeker opzicht beroerder dan psychologievakken. Bij ons heb je eigenlijk alleen een beetje (best wel) problemen bij hersenvakken waarin het gaat over het brein en hoe dat ge-evolueerd is. Maar verder.. geen last. Ik heb er overigens ook geen last van bij theologie. Het voelt alleen een beetje vreemd dat je soort van je geloof even op de achtergrond zet. Uitzet als het ware. En weer aan als je de deur uitgaat en de trap afhobbelt - met drie uur lang zakdoekjes volsnuiten in je gedachten.

Haat-liefde verhouding.

2012-02-14T18:03:00.000+01:00

met de liefde. Maar de haat overheerst vooral. Vooral vanwege het 'ik stond erbij en keek ernaar' gevoel, denk ik. Dat wilde ik even demonstreren, afgelopen zomer. Deze foto is enorm fail (ik ben me ervan bewust dat ik mezelf eigenlijk belachelijk maak door 'm hier te posten, zelfs). Om het allemaal nóg iets erger te maken heb ik 'm maar even zwart/wit gemaakt. (Eigenlijk sta ik niet in één of ander straatbeeld onbeschoft te zijn - het was alleen maar in het openluchtmuseum). Ik vond 'm wel grappig. En wel passend bij Valentijn. Dus. Happy Valentine iedereen!

Hakken.

2012-02-13T16:55:00.000+01:00

Een van de kwellingen van het vrouwzijn, zijn de hoge hakken. Ooit, op m'n oude blog nog, maakte ik eens een gedichtje over hakken en dat ik gympen véél fijner vind. Dat vind ik nog. Een middagje op hakken lopen en vervolgens zit je een week met een zielige kleine teen. (Of twee zielige kleine tenen).

En dat is dan nog het ergste niet. Kom je op je hoge hakjes aangestrompeld op de verjaardag van je zwager, zo opofferend, meent hij dat het leuk is (leuk!) om me voortdurend in te blijven wrijven (en nog welgemeend ook) dat ik moet oefenen. Oefenen. Want het is geen gezicht.

Dacht 't niet, dat oefenen. Voorlopig wachten ze (de schoenen) totdat ik zin heb om mezelf te martelen. En als ik daar nooit zin in krijg dan wachten ze en wachten ze, worden het schoenen onder het stof, meer stof, nog meer stof en uiteindelijk zullen ze vanzelf verdwijnen. Ofzo.

Beautiful Bride.

2012-02-11T13:29:00.000+01:00

Ik ben echt in de stemming voor dit soort herrie. De tekst is trouwens heel erg mooi..

We're not gonna fall and forget
How far You went to pick us up
If one part's hurt the whole body's sick
If one part mourns we all mourn with him
Rejoice, and we'll sing with you
Hallelujah, Hallelujah, Hallelujah, Hallelujah

Doemdenkerij.

2012-02-11T10:43:00.000+01:00

Zo af en toe heb je dat. Ineens - als bij de krekel van TT - overvalt je een deken van.. een vervelend gevoel. (Het is vast zwart!). Depressie is het pas als het twee weken of langer duurt. Misschien past die krekel beter bij me dan ik dacht. (Maar lucky me, dit soort periodes duren altijd maar even, nooit twee weken, dus het labeltje blijft uit). Ik weet in ieder geval dat het erbij hoort - en dat alles maar gewoon accepteren zoals het komt, wellicht de beste oplossing is.

Een tijdje geleden las ik een blog over doemdenken. Herkenbaar is dat, dacht ik. Want in zekere zin heb je in dit leven geen enkele garantie, behalve dan dat het een keer ophoudt allemaal. Dus doemdenken is niet per se doemdenken: Het is de realiteit.

En dus denk ik dat ik maar steeds moet doemdenken, want dan schrik ik niet zo als de dingen echt gebeuren. Onzin, zeggen psychologen. Bewijs maar eens dat doemdenken iets oplevert. Bewijs maar eens dat wat jij denkt echt gaat gebeuren. Maar op de één of andere manier komen mijn worst-case scenarios vaak uit. En dus heeft mijn doemdenken zin, want ik ben er al op voorbereid (zie je wel, zeg ik, ik hád het al zo gezegd!). Eigenlijk, als ik de lijst met cognitieve vertekeningen bekijk die ik jaren geleden eens kreeg - toen ik zelf nog ijverig aan het therapieën was -, doe ik vooral aan waarzeggerij: toekomst voorspellen. En daarnaast dus doemdenken, want ik geloof altijd dat de dingen, zoals ze gaan gebeuren, veel heftiger zullen zijn dan ik aankan.

Het lijkt zo'n mooie lijn. Pessimisme. Realisme. Optimisme. Maar feit is dat het leven veel meer aan de pessimistenkant zit en dat optimisme puur een bias is. (We denken te positief over de toekomst, over onszelf, over de controle die we denken te hebben over alles). En wat ik ook las was dat gedwongen optimisme niet werkt (optimisme op zich dan weer wel). Irritante blije mensen.

Maar ik heb best zin om blij te zijn en stompzinnig een eind voor me uit te gaan dansen. Ik zou wel zin willen hebben in taart. Keihard willen lachen om iets heel erg stoms. Ik ben maar begonnen met de blije muziek..

dreams don't turn to dust..

*Weer warrig. Maar die stomme zon schijnt ook zo blij.. en ik heb gewoon ontzettend zin om te zeuren over het leven in het algemeen*.

Chaosje.

2012-02-10T14:31:00.000+01:00

Alleen maar over elkaar rondbuitelende gedachten. No worries.

Zo bedenk ik me dat ik, sinds ik gisteren een dame in de stampvolle spitstrein van Utrecht naar Amersfoort met een bak van de Julia's zag, dat ik pastasalade wil maken en eten. Met rucola, kipfilet, pesto en pijnboompitten. En vooruit, misschien een verdwaalde tomaat. (En ik hou écht meer van de winter dan van de zomer - waarschijnlijk omdat dat bij vrijwel iedereen andersom is - maar ik baal ervan dat het gewoon echt de tijd niet is voor pastasalade). *En soms moet je, gewoon om dingen fijn te houden, ze echt even reserveren voor een specifiek seizoen. Net als met kruiden kweken. Iedere lente opnieuw een feest, omdat het in de winter niet kan*.

En ik denk aan het übervervelende stelletje gisteren voor ons. Ik bedoel, als je de hele avond bewonderend naar je liefje op zit te kijken en je hand niet éven één tel van z'n knie afkan en je verdorie nog hand in hand van je zitplaats op meent te moeten staan, dan ben je ongelofelijk kansloos. Overigens had vriendin W. een hilarische benaming voor de bezigheden van dat soort meisjes: Kopjes geven. (Of ze ook kattig zijn weet ik dan weer niet).

Het laatste waar ik aan denk is ook het belachelijkste. Want ik blijf me verwonderen over kattensnorharen. En ik weet dat het stom klinkt, maar als ik er één vind kan ik het bijna niet over m'n hart verkrijgen om ze weg te gooien. Gewoon omdat een snorhaar eigenlijk best tof is. (Niet dat ik ze wil).

Ik weet niet waar die onzin van vandaag aan te wijten is. Het weer. Slaaptekort. Maar waarschijnlijk is de oorzaak zwaar dispositioneel en ben ik gewoon gestoord.

The Other Country.

2012-02-10T10:49:00.000+01:00

Dat andere Land, aan de andere kant.
(Ik vind de verwijzing naar Narnia zo leuk: "From that painting of a ship we've all been chosen..").

The Other Country by Burlap to Cashmere on Grooveshark

Your eyes see the shining city
-Your love heels the poisoned mind
When the journey ends
There’s a new beginning
When the risen man
Heals the weight of time
I can feel it over the line

I see the other country
I see the other side
Do not be afraid of this earthly city
Do not be afraid when the pharaohs nigh

Draw near the lambs awaiting
Where the river runs thru the sky’s align
From that painting of a ship
We have all been chosen
To the painters creation
In his dream design
I can feel it over the line

I see the other country
I see the other side
Do not be afraid of this earthly city
Do not be afraid when the pharaohs nigh

When I was a child
I walked like a child
But now I’m a soldier
Like the Bride and Groom I will be married

I see the other country
I see the other side
Do not be afraid of this earthly city
Do not be afraid when the pharaohs nigh

Even though I walk thru the valley of the shadow of death
Even though I sink through the ocean
You will rescue me
I am standing in the fire
but I can hear the choir singing
I was a blind man stumbling
But now I see
I was blind, blind blind
But now I see
I was blind, blind blind
But now I see

Het normale leven.

2012-02-08T10:30:00.000+01:00

Of althans, het leven met wat meer ritme. Het lui bankhangen, laptoppen en Narnia lezen is voorbij. Narnia is uit. De vakantie is voorbij - school is weer begonnen.

En zo begon gisteren het normale leven. Met een college om 10 uur. In de binnenstad van Utrecht - wat altijd enorm leuk is. Gewoon les hebben in normale gebouwen (met abnormale irritante hoge trappen). En zo stommel je met wat mensen die trappen op om ruim drie uur les te krijgen over psychologie en levensvragen, in een ruimte met mooie schuine ramen (en een aflopend dak waar je perfect je hoofd aan kunt stoten). Wat ik persoonlijk nogal vaag vond allemaal. Natuurlijk snap ik dat je verschillende manieren van 'welbevinden' hebt. Geluk. Goed zijn voor de wereld. Maar als ze het gaan hebben over stromingen en ik-sterktes enzo (vraag me niet wat het betekent) voel ik me best dom. Het nadeel van theologie-psychologievakken vind ik dat er zo weinig aansluiting is bij de psychologie zoals wij die leren bij de sociale wetenschappenfaculteit. Ook bij dit vak wordt alles best wel vanuit Freud enzo benaderd. Terwijl er bij ons, de psychologiestudenten, is ingepompt dat Freud onzin is. Anyway, ook drie uur college volgen overleef je.

Na die drie uur was het tijd voor versnaperingen (wat een mooi woord is dat!). En dus zijn we in alle gezelligheid bij de Douwe Egberts koffie, thee en chocolademelk gaan drinken. En toen. Toen moest ik tijd doden. Dat is écht een verschrikking. Ik dacht aan de man, 's ochtends in de trein. Eerst was ik in een stampvolle trein naar Amersfoort gereisd (want er ligt sneeuw en dús moet de dienstregeling worden aangepast). Daarna dus naar Utrecht. In de stoptrein maar, voor deze ene keer. Tegenover me ploft een man. Een beetje dik. Maar ik ben expert in mensen negeren. Zeker in de trein. Dus met een blik op oneindig las ik de metro en staarde uit het raam naar het besneeuwde landschap. Een conducteur kwam naar binnen en liep langs. Groette iedereen vriendelijk, maar controleerde geen kaartjes. De man tegenover me stond op. Zei: Hoi. (Waarom zou hij opstaan, dacht ik). Maar al snel werd me duidelijk dat hij verstandelijk beperkt was. Hij dronk koffie - en de geur ervan vervulde de coupé. Dat ruikt op de één of andere manier gezellig. Na iedere slok slaakte hij een zucht van voldoening. De dame naast hem, blond, verdiept in een fantasyboek (geloof ik) keek geërgerd op. Ik betrapte mezelf erop dat ook ik zoiets had van: Dat hoeft toch niet? Meteen voelde ik me er weer schuldig over. Toen was zijn koffie op en mikte hij het bekertje in de prullenbak. En daar burpte hij. En nog een keer. En ineens realiseerde hij zich dat dat niet hoorde. "Sorry!" zei hij. Sorry. Dat had ik echt niet moeten doen. En iedereen negeerde hem. En niemand zei iets. (O, wát voel ik me schuldig als ik eraan terugdenk. Maar ik weet nog steeds niet welke reactie wel op zijn plaats was geweest).

Hoe dan ook, laten we terugkeren naar 's middags. Na de Douwe Egberts. En het tijd doden. Waar ik niet te goed in ben. Ik besloot om maar bij de V&D te gaan zitten om te studeren (want als je net door de kou terug bent gekomen van de binnenstad zou je wel gek zijn om weer terug te gaan door de kou!). Ik haat dat echt. Allereerst weet ik niet hoe dat precies werkt en óf je wel per se iets moet kopen voordat je daar mag zitten - maar desondanks toch maar een flike fles ice tea (waarom eigenlijk met die kou?) gekocht en ben met mijn heerlijke 'psychologie en levensvragenboek' een hele poos gaan leren. En de mensen komen en de mensen gaan. (Een oma, met haar kleindochtertje wat heel hard 'o my God' riep. En oma zei: Dat mag niet. Daar wordt de Here God verdrietig van!).

Ik zou om half zes afspreken in Overvecht. En die tijd kroop maar. Maar toen was het dan eindelijk tijd en gisteravond was heerlijk. Met een studiegenootje/vriendin van mijn eerste jaar en weer een vriendin van haar gegeten. Op de één of andere manier zijn studentenkamers vaak zó enorm gezellig! Ik kwam erachter dat brood met zongedroogde tomaten en pesto heel erg lekker is. En paprikasoep: jum! Maar daarna zat ik VOL. Terwijl er nog meer te eten was. Maar kletsen met mensen is zó heerlijk. En monopoly-met-kaarten (hoe dat officieel nou ook alweer heet!?) is óók heel erg leuk! (Ik ben een expert in verliezen. Dat dan weer wel). Aan het einde van de avond door de sneeuw naar station Overvecht gewandeld (langs een gracht. Als je dán uitglijdt..). Hoe dan ook, veilig in Amersfoort gekomen, bijna bevroren daar, omdat het ijskoud stond te waaien. Wat was ik blij toen ik eindelijk thuis was. Toen maar voor de haard gekropen met de kat en 'Iedereen was er'. En toen (hoe langer ik schrijf hoe harder ik overga op en toen en toen wat eigenlijk helemaal niet goed is) was die dag alweer voorbij.

- Nog één klein fotootje dan. Ik heb gezondigd (a). Mijn moeder heeft nog niet heel hard gestuiterd, maar misschien komt dat nog. In dit kleine opzichtje kan ze namelijk enorm stuiteren!

Intimate relationships.

2012-02-04T12:13:00.001+01:00

En nu gaat E., ofwel the Woodcricket, die de kriebels krijgt van alles wat op relaties en klef elkaar over het kaarslicht aanstarende stelletjes lijkt, het komend blok een vak volgen waarvan het boek de titel 'intimate relationships' heeft. Op de voorkant prijkt ook zo'n stelletje. *brr*.

Wie weet leert E. wel dat die kriebels onterecht zijn.

Bricks and snow.

2012-02-03T14:54:00.000+01:00

Dat was dan een poging tot zelf foto's maken voor mijn dichtbundelcover. En nummer twee is meer kandidaat dan nummer één. Simpelweg omdat nummer twee pas écht nergens op slaat. Maar ik weet niet of het wat is. Eigenlijk heb ik iemand nodig met echt gekke ideeën. Maar ik ben zo blut als een.. een.. een.. bah.

Avond in Utrecht.

2012-02-03T11:15:00.001+01:00

Gisteravond, Utrecht. Eerst eten bij de tapas. Daarna bij minstens -10 buiten zijn. Bijna 'de wereld van Sofie' kopen bij de Slegte. (Maar net niet helemaal dus). IJspegels onder bruggen zien hangen. En daarna in een knus restaurant met zijn vijven om een tafeltje rondom een kaarsje gepropt thee, glühwein of wat dan ook drinken. Sommige avonden zijn op de één of andere manier heel erg fijn. (Sommige dagen ook. Want eindelijk, altijd, valt nu ineens de sneeuw. Iemand in the mood om The Lion, the witch and the wardrobe te kijken?).

Geloof.

2012-02-02T11:49:00.000+01:00

Het frappante in Narnia vind ik dat wie niet gelooft ook niet ziet. Wanneer je gelooft wordt de kleerkast een doorgang naar een Land. Wanneer je niet gelooft - eigenwijs bent (al denk ik niet per se dat iedereen die niet gelooft eigenwijs is) - blijft het een kleerkast met een hoop jassen en een wand aan de achterkant. Verbazingwekkend. En ook één van die dingen die ik totaal niet begrijp. Want ik ben geneigd om te denken dat, als die kleerkast maar meteen een doorgang was, ook al geloofde je niet - je wel zou geloven, omdat je het dan ziet. Maar blijkbaar werkt het niet zo. En daarom denk ik inmiddels langzaam soms zoiets als: blijkbaar zou je dan nog niet geloven dat het bestond. Zelfs al zou je middenin de sneeuw, 's avonds bij een brandende lantaarnpaal staan.

Waarom zijn we zo blind? Waarom zijn we bijna allemaal zo blind? Meestal? Want zelfs al zou het bewijs als een lawine de berg af komen rollen, dan nóg zouden we de andere kant opkijken. Zie die bergen toch eens mooi zijn. Zie, de sneeuw in het zonlicht. En zelfs als we hem zouden zien, zouden we denken dat het een hersenspinsel is. (Waarom verpletteren die lawines ons nooit? En als ze ons zouden verpletteren - zouden we dan dood zijn, geloven, of ontkennen dat we ooit verpletterd werden?)

Maar af en toe. Heel erg af en toe en ontzettend zelden gaat de deur een klein kiertje open. En strekt een besneeuwd landschap zich uit.

Hoe word je normaal?

2012-02-01T18:49:00.001+01:00

En wie bepaalt wat normaal is?

Ik geloof dat het mij ontbreekt aan een voorraad software in mijn hersenen die me vertelt hoe ik me altijd moet gedragen. Op de één of andere manier weet ik vooral altijd goed hoe dat niet moet. Lang heb ik gedacht dat ik anders was dan iedereen. Er waren normale mensen. En ik was dat niet. Want niemand begreep mij. (Stel je dramatische uitdrukkingen en gebaren voor).

Ik weet niet hoe dat zit. Schijnbaar is het zo dat iedereen, als er een onderwerp besproken wordt, in een bepaalde richting denkt. Maar bij mij gaat het floep. Associatie. Floep. Volgende associatie. En dan een opmerking. Maar de mensen zijn de link kwijt. Want datgene wat ik zeg heeft schijnbaar geen enkele relatie met datgene wat eerder gezegd is. Blijkbaar teveel knopen in het netwerk. Teveel stappen genomen.

Op een bepaald moment werd ik het zo zat dat mensen áltijd fronsten als je iets zei. Of je vreemd dazig aan bleven kijken omdat ze het niet begrepen. Toen besloot ik dat de maat vol was. En het slimmer was om dan maar gewoon helemaal niets meer te zeggen. Omdat toch niemand het begreep. En omdat het waarschijnlijk inderdaad onzin was. (Maar waarom. Waarom kom ik op onzin uit en is datgene wat alle anderen zeggen wel normaal?). Zo werd ik redelijk rustig en stil. Dat was veilig.

Maar toen bleek dat rustig en stil zijn ook niet geaccepteerd wordt. Dat is equivalent van saai. En daarom komt er een moment waarop je weer gaat praten. En je onzin weer gaat spuien. Hoi wereld. Hier ben ik. En ik kraam onzin uit. (Ik weet het zelf heel goed. Maar als je het tegen me zegt word ik toch boos). Zo heb ik nu ontzettende zin om 'wordt ik' te schrijven. Maar spellingregels. Spelfoutenhaat. En wat voegt dit toe? Is het relevant? Zo totaal niet. Mijn gedachten zijn een van waterlelieblad naar waterlelieblad springende kikker die af en toe bijna verzuipt. (Ik weet niet of dat kan bij kikkers - maar wie weet verander ik er ooit nog eens in *krankzinnige gedachte*).

Het voordeel van mijn enorme voorraden onzin is dat het betekent dat ik wat dan ook niet meer zo snel onzin noem. En dat, ook al begrijp ik dingen niet, ze niet per se stom hoeven te zijn. Of niet waar. Want mijn verstand bepaalt niet wat waar is. Misschien is dat dan een eigenschap die me van pas komt in het psycholoog zijn. Hoi. Je bent niet raar hoor. Ik vind je niet gek. (Ik krijg het ook maar niet voor elkaar om mensen echt raar te vinden. Zelfs al doen ze heus een beetje maf - erom lachen kan ik dan weer wel. Gemeen).

Ik ben dus niet zo normaal. Hoe word ik dat? Of word ik het maar gewoon niet, omdat niet-normaal zijn, hoewel niet geaccepteerd, soms ook wel voldoening geeft?

*warrige blog. Wijt het nog maar aan mijn ziekgeweestzijn :)*.

Studieboeken, de tas en nog meer boeken!

2012-01-31T16:09:00.000+01:00

Yay! Ik ben weer beter. Nog steeds niet heel gezellig en fit, maar het gaat de goede kant op. Heb zo hard doorgelezen in Narnia dat ik inmiddels al bij 'het paard en de jongen' ben. Toch maar proberen om dat boek deze week uit te lezen. Verder moest ik vanmorgen ijverig zijn - en heb daarom maar een poging gedaan tot een eerste versie van de motivatiebrief voor de master schrijven. En ik heb studieboeken voor het nieuwe blok besteld. Althans, voor psychologie en levensvragen (een religiewetenschappen/theologie-vak). Het eerste boek daarvoor heet psychologie van de levenskunst. Iets over het leven accepteren en er desondanks van genieten. Ik ben benieuwd. Het is zowaar eens niet in het Engels, wat misschien, heel heel misschien, wel fijn is! Het andere boek heet *zweef* verbeelding en bestaansoriëntatie. Iets over zingeving, in relatie tot anderen en de wereld om ons heen en over de rol van de verbeelding in de vormgeving van ons leven. Okee. Ik weet nog niet al te goed wat ik moet verwachten. Ik weet wel dat theologievakken nog haast lastiger zijn te combineren met geloof dan psychologievakken. (Dat moet ook wel, als alles als verbeelding wordt gezien. Maar of dat boek dat doet weet ik niet). Maar studeren blijft een heerlijkheid. Toch jammer dat je een bachelor maar met één jaartje kunt rekken :).

Naast al die nuttige dingen heb ik ook minder nuttige dingen gedaan. Ik heb toegekeken (lach niet!) hoe mijn moeder mijn tweede tas heeft afgemaakt. Met hengsels en applicaties enzo. Alsof het allemaal enorm makkelijk is. Maar goed. Check de foto. En check ook meteen even de andere foto. Ik had nog boekenbonnen voor m'n verjaardag en heb daarvan eens heerlijk twee mooie boeken gekocht. In de hoop dan maar dat ze mooi zijn!

A place only you can go.

2012-01-30T09:12:00.001+01:00

Zo af en toe ontdek je dingen :). En ergens denk ik dat ik toch het allermeest van rustige muziek houd. Dit is namelijk echt perfect. Al is het dan weer een wat weemoedig melodietje. Ofzo.

Overigens was mijn fobie van zaterdag terecht. Nu lig ik in een oude pyjama met een kussen en dekentje zielig te zijn op de bank. Maar er zijn wel fijne dingen: Zo ligt er sneeuw *rejoice!*. En ik ga straks heerlijk 'het betoverde land achter de kleerkast' lezen. Nu maar hopen dat er stilletjes nog meer sneeuw komt neerdwarrelen. En dat mijn hoofdpijn snel ophoepelt.

De fobietjes.

2012-01-28T10:26:00.000+01:00

Anatidaephobia – the fictional fear that somewhere, somehow, a duck is watching you.

Je zult maar bang zijn dat er ergens, op de één of andere manier een eend naar je aan het kijken is. Deze fobie komt uit de lijst met grappige fobieën van wikipedia. Terwijl ik aan het studeren was voor m'n taaltentamen van gisteren zag ik 'm voorbijkomen op facebook en toen bedacht ik me dat hij eigenlijk wel heel erg geniaal is. Evenals de vrees voor lange woorden: Hippopotomonstrosesquipedaliophobia. Wees gerust. Deze staan niet in DSM.

Op dit moment word ik hevig gekweld door míjn fobie. En hij bestaat echt (aldus wiki - wat dan weer niet de meest betrouwbare bron is). Het zit namelijk zo:

Gisterochtend had ik tentamen. Maar voelde me om de één of andere reden niet al te lekker, dus besloot dat ik ibuprofen moest hebben. Dat zou sowieso helpen. Maar alle ibuprofen was op wonderlijke wijze uit ons huis verdwenen. Opgesnoept zo'n beetje. Dus ik besloot om even naar het buurhuis te hollen in de hoop dat zij wel ibuprofen hadden. En daar kwam de fobie. (En iedereen wéét wel dat ik die fobie heb). Want ik werd begroet met de woorden: "Pas maar op, hier waart het buikgriepvirus". (Ik ben allergisch voor dat woord!). Dus meteen met een rotgang naar huis gerend, omdat ik panisch ben voor alles wat met buikgriep te maken heeft. Maar buikgriepjes ontkom je hoe dan ook niet aan, want inmiddels heerst het ook in ons huis. Dus. En ik had nog wel zo gepland om leuk en gezellig weg te gaan vanavond, maar nu durf ik niet meer. Omdat die snotvirusjes je zo ineens kunnen overvallen.

Anyway. Eigenlijk is dit best wel een serieuze fobie. Nu vanavond maar een Jijdaaravond op Kijkdaar kijken. Heb ik mezelf voorgenomen :).

Waarom?

2012-01-26T20:15:00.001+01:00

Waarom vinden mannen het leuk als vrouwen kwijlend achter ze aanhollen? Met denkwolkjes boven hun hoofd: jijbentleukjijbentleukjijbentleuk. En ziemijstaanziemijstaanziemijstaan. (Zou het ook met eergevoel te maken hebben?).

Ik kan niet kwijlen. Ik kan niet achter iemand aanlopen. Zelfs als ik het zou willen niet. Misschien wel juist dan niet. En toch werkt het. Zover ik kan zien. En ik zou wel eens willen weten waarom.

The bag.

2012-01-25T15:00:00.000+01:00

En eindelijk issie af. Mijn eigen bovenste beste tas. En nee. Mijn handwerkvaardigheden zijn niet verbeterd en nog steeds hopeloos enzo. En toch heb ik het merendeel van deze tas zelf gehaakt. (Eigenlijk ben ik trots). De applicatie is met dank aan mijn moeder. De zijkanten met dank aan schoonzus.

Only Hope.

2012-01-24T11:50:00.000+01:00

Als iemand mij vraagt wat ik geloof weet ik niet zo goed wat ik moet zeggen. Want zo vaak geloof ik niet. Of nauwelijks. Of compleet verkeerd. Zo denk ik nog steeds dat God enorm veel interesse heeft in mijn foute dingen. Maar dat Hij datgene wat ik goed doe niet ziet. Alsof het Hem allemaal niet interesseert. Mijn beeld van God klopt dus niet. Liefde tot God? Een eis. Maar één die ik niet kan inwilligen. Ik ben een expert in roddelen (omdat het zo goed voelt om anderen naar beneden te halen en jezelf omhoog, op een voetstuk, te plaatsen). Nee. Ik heb weinig reden om me een gelovige te noemen. (Is dit dan weer te persoonlijk?).

Maar tegelijkertijd weet ik waarop ik moet hopen. En op de één of andere manier doet dit liedje me daar altijd aan denken. Omdat er één persoon is waarnaar we kunnen kijken. Wij allemaal. En meer dan hoop durf ik dat niet te noemen, maar het betekent in ieder geval dat hoewel ik - en waarschijnlijk meer met mij - er een rotzooitje van maak en geen enkele reden heb om iets aan te nemen, ik dat juist doe. En ik weet waarom, maar waarschijnlijk omdat zonder alles pas echt hopeloos is. (Maar dan mag ik me nog steeds schamen voor al het bovenstaande, denk ik).

(Natuurlijk kun je dit liedje ook compleet anders luisteren. Maar je geliefde hier op aarde zal niet zingen over de plannen die hij voor je heeft, toch?).

Het boek.

2012-01-23T15:08:00.000+01:00

Misschien dat dat ooit gebeurt. Ineens uit het niets valt een verhaal in je hoofd (in plaats van alleen maar regels) en dan. Dan doe je niets anders dan alleen maar schrijven. Uren, dagen, maanden. Misschien wel jaren. En waarom ook niet, eigenlijk?

Het mag best stom klinken, maar ergens lijkt het me best tof om ooit een boek te schrijven. Het zou alleen een beetje sneu zijn om aan een verhaal te beginnen zonder enige vorm van inspiratie. En wat als je een boek schrijft wat één groot blaatverhaal is - en waar niets van waar is? Dat snap ik namelijk nog steeds niet - in hoeverre schrijvers realiteit in hun verhalen naar voren laten komen en in hoeverre ze de boel aan elkaar vast fantaseren. Ik weet wel ongeveer hoe dat zou gaan als ik aan een boek zou beginnen. Lieve mensen. Ik sluit me vanaf vandaag op. En af. Niet bereikbaar. (Wel op facebook, want anders. Wel via mail. Anders. Ook via telefoon. Want). Dus terwijl ik keihard afgeleid word, besluit ik toch aan mijn boek te beginnen. Na anderhalve pagina is de inspiratie op (waarschijnlijk eerder). En dus besluit ik morgen verder te gaan. Of overmorgen. (Het lijkt op studeren). Maar als ik dan eindelijk verder wil gaan weet ik niet meer wat ik wilde. Want je raakt dingen altijd kwijt. Altijd. En onherroepelijk. En zo zit je daar. Met je mooie verhaal. Het wannabe-verhaal. Wat geen verhaal wil worden, want alles wat je bedenkt sluit niet aan op alles wat je al had geschreven. En dus wis je. En begin je van voren af aan. En wis je. En begin je weer opnieuw. (Dat is het leven). (En ik stel me zo voor dat als een verhaal een keer wel zou willen lukken, het verhaal zich vooral 's nachts aan je op zou dringen. Of op momenten dat je wilt studeren).

Maar ook al wordt het dan niets met verhalen, ik heb besloten om binnenkort iets van een dichtbundeltje uit te geven. Gewoon een stuk of vijftig gedichtjes van m'n gedichtjesblog afhalen - ze in eigen beheer publiceren en voila. Ik weet nog niet zo goed waar. En waar ik ook nog mee zit is een cover. Want ik wil vernieuwend zijn. En dus ook een vernieuwende cover. *beelden, beelden in mijn hoofd*. Het liefst iets met een fragiel meisje wat je op de rug ziet, in wit, blote voeten, in een koud bos, in een boom. Zoiets. Waarom zoveel ideeën en zo weinig uitvoering? Altijd. (Dat is waarschijnlijk ook het leven).

De oktobershoot.

2012-01-21T12:09:00.000+01:00

Samen met Marieke. In de hoop dat ze niet gaat stuiteren als ze foto's van zichzelf tegenkomt, hier. Ik zal lief zijn en niet té herkenbare foto's plaatsen :-). (Het enige nadeel aan shootfoto's posten is dat je dan automatisch een beetje veel van jezelf post. En dat voelt een beetje suffig. Ofzo). In ieder geval. Dit was een oktoberdag. Waarop het nog steeds stralend weer was. (Maar toch best koud om dan in je mouwloze jurkje middenin het bos te gaan staan). Wat ik heb geweten ook trouwens. 's Avonds was er een geweldig Trinity-concert. Daar stond ik al half ziek te zijn. En de dag erna Scheveningen: gegaan, maar wel heel verkouden. Wat je al niet overhebt voor shootjes soms (a).

Crossing the border..

2012-01-18T11:40:00.000+01:00

De psychopaat. En de psychologie.

2012-01-17T16:44:00.000+01:00

Sorry, nog een keer een studiegerelateerd blogje!

Als iemand een moord pleegt, wordt er daarna al snel gezegd dat hij psychische problemen had. (En dus eigenlijk gesteld dat die arme ziel het ook niet kon helpen). Een vorm van psychische problemen die iemand kan hebben is de antisociale persoonlijkheidsstoornis. En eigenlijk is die best interessant. Iemand is impulsief, jaloers, egoïstisch, heeft geen berouw, liegt veel en is agressief. (Heeft tenminste drie kenmerken van een nog langere lijst). Een psychopaat is iemand met deze stoornis die ook daadwerkelijk iets heeft uitgespookt. Iemand met de stoornis op zich hoeft dat dus niet te doen.

Maar wat ik dan weer frappant vind - en wat ik me afvraag is het volgende. Iemand die een ander vermoordt moet gestraft worden. Vinden we allemaal. Maar nu blijkt dat mensen met die stoornis alleen gevoelig zijn voor beloning. En niet voor straf. (Zeiden ze bij social neuroscience). Dus - ons rechtvaardigheidsgevoel zegt dat we die persoon moeten straffen. En dat is ook belangrijk - omdat je één lijn wilt trekken. Toch? Tegelijk schijnt het voor die persoon op zich niet van belang om tot inkering te komen. Ik vind het ergens wel interessant. Want hoe los je dat op? Straffen doe je natuurlijk in de eerste plaats omdat het rechtvaardig is. Maar mij lijkt dat je bij straffen altijd hoopt dat iemand er iets van leert..

Nu nog even iets over psychologie in het algemeen. Soms moet ik me keihard verdedigen over psychologie. Omdat al die stoornissen, zoals ze vooral bij kinderen worden gediagnosticeerd tegenwoordig, onzin zijn. Niet bij iedereen natuurlijk, maar bij veel wel. Zeggen ze. (Nu doe ik geen Kinder en Jeugdpsychologie, dus ik kan er ook weer niet heel veel over zeggen). Maar ergens is de aandacht voor dingen natuurlijk beter geworden, kwamen dingen vroeger voor, maar was het niet bekend. (En tegelijk heeft alles een relatie tussen aanleg en omgeving. Misschien is de omgeving tegenwoordig meer prikkelend om bepaalde stoornissen te laten ontstaan. Geen idee hoor, maar het zou kunnen). (En etiketjes zijn sowieso best hip tegenwoordig). We mogen best kritisch zijn. Bedenk je maar eens dat je nu een bepaalde persoonlijkheidsstoornis hebt en halverwege dit jaar (of eind dit jaar, of nog later) als het volgende diagnostische boek (DSM-V) uitkomt ineens een andere stoornis hebt. Dus. Zelfs die dingen staan niet zo vast.

En nu vroeg iemand pas aan me of ik in psychologie geloof. Maar wat is ergens in geloven? Ik bedoel. Bestáát psychologie? (Het schijnt van wel). Heeft psychologie nut? (Ja. Mits het goed wordt toegepast). Worden er in de psychologie fouten gemaakt? (Ik denk teveel). En verder. Ook psychologie ontwikkelt. Theorieën wisselen elkaar af. Wat op het ene moment belangrijk en goed is in behandeling kan jaren later weer vervangen worden door iets wat beter is. Dus in die zin blijft alles altijd voorlopig. En daarom. Ik geloof wel in psychologie. Maar een absolute waarheid daarin is er niet. (En als die er al is zullen we hem nooit ontdekken. Dat is trouwens wat ik denk. Dat waarheid in het algemeen absoluut bestaat. En dat we er glimpjes van opvangen. Maar dat we te domme mensen zijn om die waarheid ooit helemaal honderd procent te bereiken).

Metaforen.

2012-01-13T19:44:00.000+01:00

Waar ik tot nu toe de taalcolleges maar niets voor mij vond, was het vandaag eindelijk een keertje leuk. Tot nu toe werden wij mensen als het ware een beetje vergeleken met een soort computer waar een hoop ingaat en een hoop uitkomt. Het ging mij een beetje boven de pet om eerlijk te zijn. Vandaag was dus wel leuk. College ging over metaforen. Over impliciet taalgebruik. Iets wel zeggen, maar zo voorzichtig dat het anders overkomt. Of omwille van mooie taal iets vergelijken met iets. Of. Of. Of. Het was in ieder geval boeiend. Een fragmentje uit mijn boek vond ik vrij hilarisch. (Het is niet überdiehardstrengefiltersproof). En dus deel ik dat maar even. (Uit het gesprek tussen een tv-commenter en een professor/dichter aan Yale. De dichter heeft net gezegd dat metaforen gebruikt worden om mensen iets beter te laten begrijpen - daarnaast had ze al gezegd dat een metafoor en een leugen prima hetzelfde konden zijn):

"Well, why not just say what you mean, instead of dressing things up in all this flowery language like, you know, the great romantic poets, you know "Shall I compare thee to a summer's day?" Why not just say "You are hot, let's do it?". (Uit: Traxler, 2012).

Juist. Heel fout. Dus nooit meer Shakespeare citeren, want vanaf nu kan zelfs dát een dubbele laag hebben! Eigenlijk wel supergrappig als je in je ontzettend droge saaie boek met je markeerstiftje saaie dingen zit aan te merken.

Het kruidkoekhuis.

2012-01-12T15:21:00.000+01:00

Herstel. Wijlen het kruidkoekhuis. Zijn restanten liggen nog te wachten op weggegooid worden. Of op opgegeten worden. Dat laatste wordt langzamerhand onwaarschijnlijk. (En ik geef toe dat iedere keer als ik hieraan denk of ernaar kijk het woord fail door mijn hoofd schiet - het ziet er namelijk niet heel erg uit alsof de halve familie aan huizen bouwen enzo doet). Maar toch. Dit is 'm. Een paar weken na kerst:

Dat.

2012-01-10T18:45:00.000+01:00

En zo liep ze, jarenlang te dwalen. Als een blinde, alleen in het donker. En alleen dat zou geluk zijn. Niets anders. Maar dat was zo ver weg en zo buiten bereik. En dat dat kwam alleen maar verder buiten haar bereik. Totdat iedereen wel inzag dat dat nooit zou gebeuren. Maar zij zag het niet. Wilde het niet zien. Had ook geen controle over alles. Haar gedachten waren koprollende mannetjes in het circus. Sprongen van trapeze naar trapeze - en af en toe vielen ze. Hard. (En ze besloot dat het krampachtig was. En krampachtig was verkeerd. Erg verkeerd). En toen ze hoorde dat het zo onwaarschijnlijk was dat dat nog ging gebeuren, besloot de slaap dat zij hem niet waard was.

Ze dacht dat ze machtiger was. Koningin. Regeerde. Maar eigenlijk regeerden haar gedachten. En boog ze voor hen. Koninklijke gedachten. Dat wel. Maar tegelijkertijd monsterlijke gedachten die haar bijna tot wanhoop dreven. En nooit, nooit zou ze gelukkig zijn - want geluk bestond niet zonder dat. (Dat was geen fijne koning om te dienen).

Dat noemen ze illusies. Dat noemen ze klinkklare onzin. Ze begrijpt er nog steeds niets van. Want hoe kan zo ineens, zo ongelofelijk precies op tijd dát weg zijn? Oplossen als mist op een heel erg zonnige dag? Meer op tijd kon niet. Hoogstwaarschijnlijk wordt ze nu veel gelukkiger dan met dát.

Met dank aan degene die dát weg liet sijpelen. En dank aan de Ander die dat zo volmaakt op tijd liet gebeuren.

Het meisje en de vis.

2012-01-07T10:51:00.000+01:00

Op de bewuste meeuwenfobie-dag een visje met een schelp proberen weer in zee te helpen. Wat niet hielp, overigens. Arm spartelend, nog levend, wachtend op het opgevreten worden - visje.

Love reclaims the atmosphere.

2012-01-05T16:11:00.000+01:00

Ik houd van het sfeertje van dit filmpje. De sneeuw (lieve sneeuw, kom je nog?). De tekst. De korreligheid van het beeld. En bovendien blijf ik zwijmelen bij knappe zangers. Dus. In de stijl van Simon & Garfunkel.

Mijmeren.

2012-01-04T18:56:00.002+01:00

De regen doet weer érg zijn best vandaag. De wind ook. Ze zijn denk ik bang voor een aandachttekort. Ofzoiets. Gelukkig ben ik één van die bevoorrechte mensen die haar dagen vult met bijstuderen (Bij het ene vak loop ik negen hoofdstukken achter, omdat het snertboek maar niet arriveerde), slapen (dat vooral), denken, muziek luisteren, wat gitaren af en toe, boeken uitlezen, gedichtjes schrijven voor mijn thatpoetwantstoflysite en mijmeren. (Wat een mooi woord is dat. Nog nooit gebruikt eigenlijk).

En waar ik dan vooral aan denk zijn de dingen die ik ooit wil doen. En zo veeleisend ben ik helemaal niet, denk ik. Op een zonnige lentedag tussen de madeliefjes in een park bivakkeren, boeken lezen, met leuke mensen zijn, het liefst met iemand die op de achtergrond een riedeltje gitaart. Zoiets. En wat ik ook ooit wil doen is op een zomernacht gewoon de hele nacht wakker blijven. (Fail. Op oudjaarsavond sliep ik ongeveer bij broer en schoonzus voor de haard). En dan zoiets als de hele nacht naar de sterren kijken. En tot slot wil ik weer en weer en weer, net als met mijn examenfeestje een aantal jaar geleden, met degenen waar ik van hou tot diep in de nacht me bezatten* (nee, dat niet) aan ouzo en rondom een vuurkorfje liedjes zingen. Maar dan niet ophouden omdat het laat wordt. Desnoods in slaap vallen. Maar ophouden, dat nooit.

*Een van die leuke herinneringen is hoe mijn hele vriendengroep - en vooral mijn zwager, onze uit Griekenland meegebrachte ouzo, 40%, met z'n allen leegdronk. Niemand was dronken voor zover ik weet. Zelf ben ik niet een enorme alcoholfan. Voordat u dat dacht nav dat bezatten :).

Sleep well..

2012-01-03T11:48:00.000+01:00

Over een brievenaanvanalles-brief.

2012-01-02T11:55:00.001+01:00

I, I, I collide with love as an elusive state of mind - Jars of Clay.

En ik maar denken dat ze illusive zongen. Als dat al een woord is. Maar nee. Liefde is geen illusie. Alleen maar heel erg moeilijk te bereiken voor sommige mensen. En ik weet weer eens niet wat ik moet zeggen. Simpelweg omdat dit een blog is. Wat dus zo'n beetje iedereen die dat wil kan lezen. (En vervolgens voortanalyserend concludeert dat ik een onvolwassen schepsel op twee benen met rare hersenkronkels ben). Dat ge-analyseer aan je hoofd zou vermoeiend kunnen werken. En daarom dus maar niet teveel. Een beetje. Over waarom vrouwen mannen soms belachelijk maken.

Soms is het leuk om mannen belachelijk te maken. En ja. Ik krijg met regelmaat op mijn kop. De één zegt dat je die arme mannen niet moet kwetsen. De ander zegt dat mannen ook gevoel hebben. Maar wat ze vergeten is dat dat belachelijk maken in de eerste plaats bedoeld is om gewoon even te trainen in grappig schrijven. (Ik doel op dit verhaal, van Marieke en mij). Bovendien is het ook grappig als mannen iets over vrouwen opschrijven. En toch. Ik geloof helemaal niet dat alle mannen sneu, hopeloos en stom zijn. Maar geef ze die indruk en ze zullen nooit van je denken dat je ze leuk vindt - ik zou het zo gruwelijk vinden als iemand dat dacht.

Nu moet ik wel even met koeieletters vermelden dat ik nog steeds niets met datingsitemannen heb. Het hele idee vrij hilarisch vind. Geen datingsiteman wil. (Misschien is het vrouwelijke eergevoel nog groter dan het mannelijke - al vind ik mannen belachelijk snel gekwetst). En dat de mannen, genoemd in het bovengenoemde verhaal, toch wel een tikkeltje kansloos waren. Toch wel.

Dat was het denk ik even. Gewoon dat vrouwen soms net iets anders zijn dan mannen denken. (Ik zou nog wel meer willen doordenken en opschrijven, maar dan krijg ik weer op m'n kop dat ik de dingen beter in een dagboek kan schrijven. Waarin ze dan wellicht gelijk hebben).

Happy New Year.

2011-12-31T11:45:00.000+01:00

Alvast.

Kaarten zijn uit de jaren '50. Met dank aan mijn allesbewarende moeder :).

De kaneelrolletjestaart.

2011-12-28T11:53:00.000+01:00

Omdat iedereen hem lekker lijkt te vinden :). Inmiddels heb ik er drie gemaakt en iedere keer is de taart snel verdwenen. Krijgt geen kans om weg te lopen of te praten vanwege bedorvenheid. Dus. Misschien word je blij van een recept?
Recept komt van boodschappen.nl.

Nodig:

500 g mix voor witbrood

125 ml lauw water

125 ml volle melk (Melkan)

200 g boter (zacht)

1 ei

125 g bruine basterdsuiker

2 theel. kaneelpoeder

125 g. blanke rozijnen

bloem om te bestuiven

75 g kristalsuiker

springvorm of ovenvaste schaal met hoge rand Ø 24 cm

vershoudfolie

Voorbereiden:Bereid het deeg met water, melk, 50 gram boter en 1 ei volgens de aanwijzingen op de verpakking. Laat het deeg na het kneden 15 minuten afgedekt rusten. Meng voor de vulling bruine basterdsuiker, kaneelpoeder en rozijnen.

Bereiden:
Rol het deeg op een met bloem bestoven werkblad uit tot een lap van circa 30x50 cm. Leg de lange kant aan de voorzijde. Bestrijk de deeglap met 75 gram boter. Verdeel het suiker-kaneel-rozijnenmengsel erover maar laat de onderste rand 3 cm vrij. Rol het deeg vanaf de bovenzijde op en plak de onderste zijde met water op de rol vast. Snijd de rol in 12 gelijke delen. Bestrijk de bakvorm royaal met 50 gram boter en strooi er kristalsuiker over. Zet de deegrolletjes rechtop naast elkaar in de bakvorm. Laat ze afgedekt met vershoudfolie 30 minuten rijzen op een warme plaats. Verwarm de oven voor op 200°C. Bak de taart in 30 minuten goudbruin en gaar. Bestrijk de taart als deze nog warm is met de rest van de boter. Haal de taart warm uit de vorm en eet hem lauwwarm.

Daar gaan we weer..

2011-12-27T18:59:00.000+01:00

Ik ben één van die heel erg gelukkigen die continu door zo'n beetje iedereen jonger wordt geschat dan ze is. Hoera dus. Gisteren dacht een grote donkere man nog dat ik zestien was. En op een bingo-avondje afgelopen zaterdag heb ik me tranen met tuiten gelachen. Een jongen aldaar vond mijn nichtjes en mij véél te jong toen ze hem een beetje met ons zaten te plagen. Ik zei dus maar zoiets als dat je dat plagen beter kunt negeren. Heel vervelend dat je nieteens even op je gemak vrijgezel kunt zijn, gezien al die vervelende opmerkingen altijd. Anyway, als je aan de praat raakt en vertelt dat je toch al twee jaar je rijbewijs hebt en ze krijgen ogen als schoteltjes en roepen uit: WAT? Ben jij al twintig? Waarop ik nog harder moest lachen, want helaas. Ik ben tweeëntwintig. Ouwe sok die ik ben. Weer een sterk staaltje van jonger geschat worden dus. Twee jaar geleden mocht ik voor twee euro de ijsbaan op 'omdat ik nog vast onder de vijftien was'. (Ik heb maar vriendelijk gezegd dat ik twintig was, maar mocht desalniettemin toch voor die twee euro de baan op, bespaart dus weer wat). Het bontst van allemaal maakte de medewerker bij Sea Life het. Of hij het serieus meende weet ik niet. Maar toen m'n nichtje en ik binnenkwamen zei hij: "Die zijn denk ik wel boven de twaalf?" (ai).

En zo erg is het allemaal helemaal niet. Maar het schijnt dat je tot je dertigste (of vijfentwintigste, ik ben het een beetje kwijt) jezelf ouder voelt dan je bent. (En dan zie je er verdraaid jónger uit). En later, wanneer je die leeftijd gepasseerd bent, voel je je jonger dan je bent. Maar helaselijk gaat dat 'er jonger uitzien' dan niet altijd meer op.

Some months ago..

2011-12-23T12:34:00.000+01:00

Omdat de heide in september wel heel erg mooi was. En omdat ik toen niet kon bloggen. Nu alsnog wat foto's.

Meeuwenfobie.

2011-12-21T21:50:00.001+01:00

Sommige mensen zijn bang voor honden. Anderen voor spinnen. Of voor hoogtes. Of voor afgesloten ruimtes. Of voor mensen. Allemaal dingen om bang voor te zijn. Tot op zekere hoogte kan het nuttig zijn. En vanaf die zekere hoogte wordt het alleen maar heel erg vervelend en beperkend.

Ik ben bang voor meeuwen. Sinds augustus zo ongeveer. Mocht je zin hebben in een meeuwenfobie: lees dan vooral verder. Het was namelijk nog nét vakantie en ik ging, samen met een nichtje, naar Madurodam en daarna zouden we uitwaaien in Scheveningen. Natuurlijk is Madurodam leuk. Maar het was niet half zo leuk als toen we tien waren en alles veel wonderbaarlijker was. Afijn. Als je dan alles hebt gezien besluit je om een verlept broodje uit je tas op te diepen en op te eten. Een meeuw staarde me aan. Maar ik laat me het eten natuurlijk niet uit de mond kijken en bovendien: verlept brood. Dat hoeven die beesten toch niet? Dus wel. Ineens voelde ik een keiharde snap en een schrijnende duim. Halverwege op weg naar mijn mond kreeg mijn brood ineens een andere bestemming. Meeuwenmaag. Stap één op weg naar de meeuwenfobie.

Toen gingen we naar Scheveningen. Ik besloot dat ik zin had in koekjes. Van die hartige - want ik houd niet heel erg van zoet. Nichtjelief at een broodje. Ik had een rol koekjes. Die zouden we op het strand leegeten. Nu was het niet heel erg mooi weer en waaide het nogal, maar desalniettemin vond ik dat we best prima wat konden eten op het strand. Dus. Open die rol. En knagen maar. Ik een koekje. Nichtje een koekje. </insert meeuwengekrijs> en daar kwam het batiljon aan. In optocht. De eerste vrat het koekje van nichtje op. Het kwam er uiteindelijk op neer dat we met z'n tweeën heel hard wegliepen voor een reeks van meer dan twintig krijsende meeuwen. Die dat een leuk spelletje vonden. Een of ander monsterlijk genoegen beleefden. En daarom dus maar achter ons aan zweefden. Koekjes gaan naar zand smaken trouwens, als je ze hard hollend en moe opeet. Want ik was ook nogeens eigenwijs. Als ik ééneurozoveel betaal voor een pak koekjes dan eet ik ze ook állemaal op. Dacht ik. Toen dacht ik - uiterst onintelligent - dat als ik een voorraad koekjes naar die beesten zou smijten ze wel ergens achter mij koekjes zouden gaan eten. Misgedacht. Misschien dat een luttele meeuw koekjes ging eten. Maar het merendeel zweefde met een rotgang krijsend achter ons aan. (En dan weet je dus dat ze rustig dingen uit je handen trekken. Het was eng. Horror). Dus. Het liep niet goed af voor de koekjes. En ook niet voor het milieu, beste groene vrienden. We werden zó gek van het meeuwenspektakel dat ik uiteindelijk het pak koekjes mét plastic mét koekjes erin naar die meeuwen toe heb gesmeten. Met een welgemeend: "Stik er maar in!". (Daarna werd de dag nog heel leuk met uitwaaimomenten op de pier en een reuzepannenkoek). Maar die meeuwen vergeet ik dus nooit meer.

Souvenirs and an attacking cat.

2011-12-19T18:38:00.000+01:00

Vrijdag was een mooie dag. Kreeg 's middags een kaart uit Israël van een goede vriendin daar. En 's avonds een Peruaanse pop van een lieve, na meer dan acht maanden uit Peru teruggekomen vriendin. Op de achtergrond van de eerste foto nog een lieflijke kaart van catch the light. De derde foto is bewogen. Maar zie een jou aanvallend mormel maar eens goed op de gevoelige plaat vast te leggen.

Catch your tail.

2011-12-17T15:39:00.005+01:00

Zo gaat dat hier dus :).

Witte uil.

2011-12-16T15:52:00.001+01:00

When the night comes,
and you don’t know which way to go
Through the shadowlands,
and forgotten paths,
you will find a road

Like an owl you must fly by moonlight with an open eye,
And use your instinct as a guide, to navigate the ways that lays before you,
You were born to, take the greatest flight

Like a serpent and a dove, you will have wisdom born of love
To carry visions from above into the places no man dares to follow
Every hollow in the dark of night
Waiting for the light
Take the flame tonight

Child the time has come for you to go
You will never be alone
Every dream that you have been shown
Will be like living stone
Building you into a home
A shelter from the storm

Like a messenger of peace, the beauty waits be released
Upon the sacred path you keep, leading deeper into the unveiling
As your sailing, across the great divide

Like a wolf at midnight howls, you use your voice in darkest hours
To break the silence and the power, holding back the others from their glory
Every story will be written soon
The blood is on the moon
Morning will come soon

Child the time has come for you to go
You will never be alone
Every dream that you have been shown
Will be like living stone
Building you into a home
A shelter from the storm

-
<3
(In case you like it: de cd kan gratis (en legaal) gedownload worden: hier).

Over liefde.

2011-12-16T15:25:00.000+01:00

Al luisterend naar Josh Garrels (lang leve gratis cd's die je via sites kunt downloaden; ook al moet je er soms flink aan wennen, even) voelt het alsof het tijd is om over de dingen te denken. Ik ben als een malle aan het allitereren steeds - waarom weet ik niet. Zal er mee ophouden ook.

Vanmorgen was er een geheugententamen. Neuropsychologie is moeilijk. Vind ik. Dus ik was in de volle verwachting van een tentamen met allemaal hersenstructuren en waarin ze 'involved' waren. Gelukkig viel het alleszins mee. Nog geen drie kwartier na het begin van het tentamen stond ik buiten. Als één van de eersten. (Dan krijg je het gevoel dat er een addertje onder het gras zit. Onder het gras zit het vol met addertjes).

In de trein terug dacht ik over liefde. En niets anders. (Vooruit, dit is gestolen). Dat ik wel geloof in verliefd zijn. Ik verliefd op iemand. Iemand verliefd op mij. Maar dat akelige, akelige wederzijds. Dat is de onmogelijkheid altijd. Ik geloof niet dat ik verliefd op iemand en iemand verliefd op mij elkaar kunnen overlappen. Dus. Het zou een puur godsbewijs zijn als degene van jouw adoratie jou adoreert. Denk ik. En anders toch in ieder geval een wonder van de bovenste plank. Overigens heb ik het nogal gehad met verliefdheid en alle dingen daaromtrent. En dus ook met de daaruitvoortvloeiende vorm van liefde. En ergens is het wel een bevrijding om gewoon even te kunnen zeggen dat je het 'ermee gehad hebt' en het even helemaal niet hoeft allemaal.
Mijn probleem: ik zie de aantrekkelijkheid van degenen die op een presenteerblaadje liggen niet. Ik zie zoveel niet. Eigenlijk maakt het natuurlijk helemaal niet uit wat ik vind. En misschien was verliefdheid iets voor een zestienjarige mij. Is dat verboden als je ouder wordt. 'Alle sentimenten zijn voortaan verboden' (TT, brieven aan Doornroosje). Weer verliefdheid. Ban hem uit. Stop hem in de gevangenis. Martel hem. Lach hem uit om datgene wat hij geworden is. Laat hem oplossen als de suiker in je thee.

Het meisje en haar diploma.

2011-12-15T13:35:00.000+01:00

Voelt toch beter dan je van tevoren denkt :).

De beste herinnering.

2011-12-13T13:59:00.000+01:00

Dat is moeilijk. Om even snel te zeggen wat zo'n beetje de allerbeste herinnering uit je hele leven is. Net als bij de meesten zijn dat er bij mij ook meer. En hoewel je iets meestal pas achteraf in het doosje hele goede herinneringen stopt en je meestal van te voren ook niet weet of iets een hele goede herinnering wordt, zijn er momenten die goud waard zijn.

Voor mij is één van de beste ervaringen ooit een bootreisje. In 2008 ging ik samen met zus en zwager een week naar Griekenland; omdat ik klaar was met examens en omdat Griekenland wel trok. De week was heerlijk. Het allerheerlijkste is de goede herinnering. Op zaterdagavond zouden we een boottocht maken. Van het ene plaatsje naar het andere. We zouden eten in dat andere plaatsje en dan terugvaren. Maar wat niemand had verteld was dat het ook in een mediterraan land enorm koud kan zijn. En dus toen we de terugtocht aanvingen stonden we daar. Met z'n drietjes bovenop de boot. Muziek. (Een beetje in de sfeer van dit). Terwijl verder iedereen beneden zat. En zo waan je je een beetje alleen, daar 's avonds onder een sterrenhemel op de Middelandse zee, terwijl het waait. Die momenten zijn sowieso bijzonder. Het even denken dat je alleen bent en er eigenlijk geen wereld is buiten jij, je geliefden en de zee.

Sneeuwval benadert dat 'alleen op de wereld gevoel'. Volkomen stilte. Sneeuw, waar blijf je? Ik wil in m'n eentje dwalen door de sneeuw. En aan de goede dingen denken.

Wat betreft die boottocht. Ik heb nog een wazige verwaaide foto van mezelf, toen. Check.

Why I am The Woodcricket.

2011-12-10T11:13:00.000+01:00

Waarom ik een simpele boskrekel ben. Waarom zelfs de uitnodiging voor mijn verjaardagsfeestjes ondertiteld is met 'de boskrekel'. Waarom?
Nou. Het begon toen ik negentien werd. Mijn laatste dag achttien werd besloten met een college. Of een statistiek-toets. Dat weet mijn geheugen niet meer. Ik reisde naar huis met studiegenootje en vriendin E. En toen we in de bus zaten kreeg ik een pakje 'wat ik de volgende dag open mocht maken'. Ik weet nog dat het donker was. En dat ik te nieuwsgierig was.

Het ging om een boek van Toon Tellegen. Daar begon ik mijn negentien-zijn mee. Mijn andere vriendinnen zagen het boek en waren verkocht. Dusdanig dat de één werd omgedoopt tot de mier, de ander tot de eekhoorn en weer een volgende tot stokstaart. Maar als dan iedereen een dier is, wie ben ik dan? Totdat de mier besloot dat ik boskrekel was. Prima. Ik heb een grote mate van sympathie voor de boskrekel. Helemaal sinds we bij het uiterst ingewikkelde psychopathologie II (het was heel makkelijk, heb er zelfs een heel hoog cijfer voor gehaald, maar het blijft leuk om wijs te doen) een docente hadden die in onze werkgroep voor ging lezen over de arme depressieve krekel (de genezing van de krekel, TT). Ik vond de krekel wel bij mij passen. Hij denkt óók teveel na. (Ik hoop bij de weg geen verjaardagen te komen opsomberen). Nou ja. Het is zo gegroeid denk ik. Inmiddels ben ik de boskrekel. Uw néderige boskrekel. Dat je dat maar niet vergeet. En woodcricket klinkt nou weer net iets leuker dan boskrekel. Dus.

Misschien moet je in het vervolg iedere krekel die je tegenkomt maar aan een onderzoek onderwerpen. Misschien is hij mij. Of ben ik hem. Haar.

En we breien..

2011-12-09T13:40:00.000+01:00

Ik begrijp er echt niets van. Ik had zo'n immense hekel aan handwerken vroeger. Kreeg uit pure zieligheid een zeveneneenhalf voor een niet afgebreid lapje wat een wannabe-slang was. Ik weet niet of het lapje nog bestaat. Maar breien was gruwelijk. Haken kon ik gewoon niet. (Kan ik nog niet eigenlijk).
De stand van zaken nu:

Eerste sjaal is finished. Hierboven is hij een beetje opgevouwen, maar ik ben eigenlijk wel trots :).

Tweede sjaal is gestart. Ik ben aan het leren recht-averecht breien en voor de kenners onder ons: Ik deed het verkeerd, dus de bovenste paar rijen behoren alweer tot het verleden. Hieronder mag u mijn fout nogmaals aanschouwen en zien hoe heerlijk zo'n breiwolletje er eigenlijk uitziet..

En ik heb besloten om een tasje te gaan haken met Hoooked. Raarheid eigenlijk, ik kan alleen de lossen. De vasten begrijp ik niet. Maar binnenkort..

(Ik begin echt te denken dat ik een klap met de molen heb gehad door toe te geven dat IK breien en haken leuk vind. IK. Ik hoor diep na te denken, studieboeken te bestuderen, kritisch te zijn over vanalles en nog wat, me te verdiepen in boeken en muziek te luisteren. Maar breien? Haken? Ik begin echt last van cognitieve dissonantie te krijgen).

Die dingen.

2011-12-07T10:11:00.000+01:00

Het katholieke idee van voor doden bidden wordt bij ons, protestanten, altijd als iets belachelijks gezien. Die mensen zijn allang dood. Niets meer aan te veranderen. Dat er dan zoiets zou bestaan als een vagevuur laat ik even buiten beschouwing. Ik geloof ook niet zo in het voor doden bidden en zal dat ook niet doen. Maar.
(Goed. Ik heb Lewis gelezen. Nou en?). God bestaat niet in de tijd. Eeuwigheid is iets anders. De dingen zijn altijd nu. Dus wat ook heel goed zou kunnen is dat God, toen die persoon nog leefde, al wist dat er later iemand voor hem zou bidden - en waarom zou Hij dat niet verhoren? In dat opzicht zou het ook niet raar zijn om ná een handeling ervoor te bidden - omdat God ook voor die handeling al wist dat je er later alsnog voor zou bidden. Is dat een raar idee? Waarom zou een gebed voor een handeling meer kracht hebben dan erna als God toch niet in de tijd is? (Okee, waarschijnlijk hebben we de tijd dan weer niet voor niets gekregen).

In dat opzicht vraag ik me ook af in hoeverre de wil van God beïnvloed zou kunnen worden door ons gebed. Waren Gods plannen met ons er vanaf het begin? En is ons gebed dan iets wat in die plannen meegenomen werd - of iets wat die plannen beïnvloed heeft? Soms? Het hangt er denk ik vanaf welke rol je God toebedeelt en welke vrijheid wij mensen hebben.

Natuurlijk heb ik geen zin om gekke ketterijen (hoe middeleeuws;/) te bedenken. Het zijn alleen van die dingen die we niet kunnen weten en ook niet zullen weten, maar die desalniettemin soms in je hoofd opkomen.

De schrijver

2011-12-05T15:20:00.001+01:00

Ik vraag me altijd dingen af. Weet ze meestal niet zeker. Ook nu weer.
Ik ben namelijk 'de ontdekking van de hemel' van Harry Mulisch aan het lezen. Een goeie om je dingen af te vragen. Zo vraag ik me in de eerste plaats ontzettend af of een schrijver zijn hoofdpersonen laat denken zoals hij zelf denkt. Het zou toch best heldhaftig zijn om als schrijver je hoofdpersoon totaal anders te laten zijn en denken dan jijzelf.

Joy follows suffering.

2011-12-03T12:02:00.000+01:00

Omdat na lijden vreugde komt. En omdat dit gewoon heel erg mooie muziek is. Voor wie weg wil dromen..

Knitting and cats..

2011-11-30T11:41:00.000+01:00

It seems to become my first piece of knitting that will be finished..

if this lovely cat agrees!

Wie wat bewaart..

2011-11-25T15:27:00.000+01:00

Inderdaad. Het regent. Het waait. Ik brei. Maar af en toe is het fijn om even iets anders te doen. Dus dook ik daarstraks de zolder op en vond dozen met schoolspullen van de middelbare school. Misschien moet ik er een etiket opplakken dat dit 'confronterend' kan zijn. (En ik denk dat ik die dozen heel goed moet verstoppen als ik ooit kinderen krijg, want ik ben niet zo'n lichtend voorbeeld, helaas).

Ik dacht altijd dat ik nooit brutaal was. Dat dacht ik echt. Nu vind ik hier een Repetitie van Duits Idioom. Ik was net vijftien. Een repetitie uit december 2004. Had er geloof ik niet zo'n zin meer in. Ik citeer mezelf bovenaan de toets: "Succes met streepjes zetten, want krulletjes is teveel moeite. En 300 woorden leren OOK!". (Goed. Hier schaam ik me nu dus voor. Evenals voor de 2 die mijn cijfer was voor die idioomtoets). Overigens ontdekte ik in de stapel ook wel negens en tienen bij Duits, dus dat kwam wel goed. Er zijn ook vakken waarbij dat wat minder goedkwam. Neem nou natuurkunde. Wat ik na klas drie met een grote boog eruitknalde. En ik snapte ook weer waarom toen ik een schriftelijke overhoring vond. (Voor degenen die dit érg zielig vinden: het kan wel eens zijn dat dit cijfer later is vervallen omdat de klassengemiddeldes bij natuurkunde niet bepaald hoog waren - natuurkunde was vooral vliegtuigjes gooien en dat soort ongein. Ik haatte het dat je om een formule te kunnen gebruiken met behulp van een formule formuleonderdeeltjes uit moest rekenen). Aanschouwt mijn diepterecord (Ik heb btw wel de naam van de school overal afgeknipt, omdat het me niet zo leuk lijkt voor de naam van een school, die overigens goed is, als ik mijn dieptepunten hier poneer):

Een andere toets die ik van mijn levensdagen niet vergeet is een driehoekenrepetitie bij wiskunde. Ik wist gewoon NIETS.

Aan de andere kant had ik op de niet exacte vakken ook uitschieters. De andere kant op. Die tien bij Engels was in de tweede voor een repetitie. Ik was de eerste die dat voor een repetitie haalde volgens de docente - en ik was stomverbaasd.

Toen de tweede fase begon was het uit met de uitschieters. Geen extreem exacte vakken meer, dus geen extreme onvoldoendes meer. Frans, Duits en Engels waren ook niet meer zo makkelijk als ze ooit waren. Dus ook geen extreme uitschieters meer naar boven. Uiteindelijk was mijn gemiddelde eindcijfer iets als een 7.1 voor alles. Het laat dus maar zien dat, als je een keer een ernstige onvoldoende haalt, dat niet wil zeggen dat het niets wordt met je. (Ergens moet ik een beetje grijnzen om die onvoldoendes. Ergens schaam ik me er echt voor. Evenals voor de tekeningen die in mijn schriften staan). Gek eigenlijk dat je nu, nu je de twintig gepasseerd bent, pas fatsoenlijk vakken kunt volgen met motivatie om er iets voor te doen. (En dat dingen leren nu ook zoveel fijner is dan vroeger).

Haunting.

2011-11-24T12:06:00.000+01:00

Neuspeuteren.

2011-11-23T19:52:00.000+01:00

Dat doe je zo. Je neemt de vinger van de hand waarmee je schrijft. Je kijkt er eens goed naar omdat hij zo schoon is. Weldra zal hij dat namelijk niet meer zijn. Je heft je vinger omhoog richting je neus en..

ik geloof dat de rest wel bekend is. De meeste mensen weten helaas maar al te goed hoe dit moet. Gisteravond, half zeven. In de trein. Donker. Eigenlijk best gezellig. Op de één of andere manier vond ik een metro die ik van mezelf wel op mijn gemak mocht lezen. En dan vooral de opinie-artikelen, die zijn het leukst. Vorige week ontdekte ik al artikelen over 'pulken'. Blijkbaar het Nederlandse woord voor wat wij snotjes noemen. Mensen snapten niet hoe het kon dat mensen pulkten in de trein. Ik snap het eigenlijk ook niet. Ga breien.

Anyway. Ik had de metro gelezen. Met dus alweer een ingezonden brief over pulken. Dat je lichaam die dingen niet voor niets uitscheidt enzo en dat het stom is om je uit - wat zijn het? - op te eten. Maakt allemaal niet uit. Ik zat op een tweezitsbankje. Voor mij was een vierzits. Een keurige dame in het vizier. De krant was uit. Tijd om ongegeneerd mensen te bestaren (vinden ze leuk. Niet!). Nou ja. Die keurige dame dus. Prominent haar vinger in haar neus. Waarop een diner volgde. (Van jewelste zeg). Eigenlijk had ik haar de ingezonden brief over pulken moeten laten lezen, natuurlijk. Wat ik niet durfde. Maar verbazingwekkend dat iemand zo ongelofelijk heerlijk haar vinger richting ogen steekt.

Ik geloof overigens best dat neuspeuteren een keertje lekker kan zitten. Al vind ik het een beetje bah. Maar het OPETEN. Rare maatschappij. Heel, heel raar.

Purple Haze.

2011-11-22T20:16:00.000+01:00

Opstaan.

2011-11-22T11:54:00.000+01:00

soms denk ik
na alle theorieën
die ik hoor over wie God zou zijn
wil de echte God opstaan?
maar ik was het vergeten
had er niet meer aan gedacht
dat heeft Hij allang gedaan.

Te weinig bezoek..

2011-11-21T14:58:00.001+01:00

Het lijkt erop dat de wolken erg op ons mensen zitten te wachten. Misschien zijn ze eenzaam. Misschien vinden ze het gewoon stom dat wij niet kunnen vliegen. Of dat we altijd van onze wolken afdon..vallen. In ieder geval dachten ze dat, als die domme mensen niet naar ons komen, zij altijd nog naar hen kunnen gaan. Ziehier het resultaat. Mist. Mist. Mist.

Groningen!

2011-11-18T11:24:00.000+01:00

Hoe lieflijk zijn deze kaarten van Marie Cardouat! :). Heb er gisteren een stelletje (waaronder deze) van gekocht in de kinderboekenwinkel in Groningen. Nu zoek ik nog een plek in Utrecht waar ze verkocht worden..

Gisteren heb ik een heerlijke dag gehad. Mijn hoofd was wazig (vraag me niet waarom), mijn concentratie was nul, maar de dag was heerlijk. Bijkletsen met vriendinnetjes is fijn. Door de kou slenteren en kerstspullen bewonderen in de warenhuizen is ook fijn. En tot slot vind ik het zelfs niet erg om drie uur te moeten reizen om in Groningen te komen, omdat die intercity toch met geweld van Amersfoort naar Zwolle naar Assen naar Groningen raast! Me likes vriendinnetjes. Me likes Groningen.

Twee bomen.

2011-11-16T21:30:00.001+01:00

We are just figurines
With our theology that we don't understand
- Deas Vail, birds.

Geloof mij. Als er iets waardevol is in dit leven, dan is het wel dit. Om te geloven in de Grote God in de hemel die Koning is over alles. Degene die alles weet. Alles kan. En degene die zonder ophouden liefheeft. Maar ook enorm heilig is.

Ik weet niet zoveel over God. Durf er daarom ook niet zoveel over te zeggen. Mijn argumenten zijn niets. Mijn geloof niet. Niets. Maar ik weet dat ik niet naar ik moet kijken. Alleen naar Jezus Christus. Dat is geloven. En iedereen die dat wil kan dat doen.

Dat is hoe ik denk. Maar hoe meer ik me verdiep in dogmatische werken - en ja, dat is stom, maar ik wil juist vanuit die werken leren argumenteren waarom toch vooral iedereen wél in Jezus moet geloven. Maar als ik eerlijk ben denk ik dat zo ontzettend veel mensen in God geloven. Oppervlakkig geloven dat Hij bestaat. En wel geloven dat Hij de regie heeft. (Ik kwam uit een EO-op-zoek-naar-God-testje uit als deïst. Daar ben ik niet trots op. Ik ben ook geen deïst, omdat ik niet geloof in de wereld als klokkenspel. Maar ergens herken ik het wel. Ik denk vaak dat het God geen klap interesseert wat ik uitvoer en dat Hij zich niet met mij bemoeit). Dus. Misschien geloven we dat niet eens.

Wat ik wilde zeggen is dit. Er zijn inderdaad dingen in de bijbel die lastig zijn om met elkaar in overeenstemming te brengen. Hoe kan een God van liefde willen dat iedereen in Hem gaat geloven en tegelijkertijd die macht uit handen geven door ons de kans te geven om tegen Hem te kiezen - en zo blijven er inderdaad mensen over die niet in Hem geloven. Hoe kan Hij totaal alles in het voren gepland hebben en hoe kunnen we toch de vrijheid hebben om al dan niet voor Hem te kiezen. Ik verdiep me in die dogmatische werken. Alles wordt steeds één kant op uitgelegd. Als God de wereld liefheeft, hééft Hij de wereld niet lief, maar een beperkt aantal mensen. Zeggen die boeken. Omdat als Hij de hele wereld liefhad ook de hele wereld wel in Hem zou gaan geloven.

Toen dacht ik aan twee bomen. Neem twee willekeurige bomen. Ze staan vijf meter uit elkaar. Ik kan ze niet alletwee tegelijk omhelzen. Maar God zou dat wel kunnen. Daarom denk ik - en dat is mijn beperkte vermogen - dat het heel goed mogelijk is dat God ongelofelijk veel van ons houdt. Ons allemaal. En heel erg graag wil dat we allemaal in Hem geloven. En dat Hij tegelijkertijd heel erg rechtvaardig is. Zonde straft. Wie zal het zeggen. Is het misschien niet juist een teken van almacht om ons keuzevrijheid te geven? (En inderdaad, de keuze voor Hem komt altijd van Hem vandaan, maar vooraf denken of dat wel zo is lijkt me niet zo helpend). Wat ik wil zeggen is dat dingen die in onze optiek niet naast elkaar kunnen bestaan, dat misschien wel kunnen voor onze God. Maar inderdaad. We hebben wel een theologie. Maar begrijpen er niets van.

Gek ook dat de wijzen, de verstandigen er minder van begrijpen dan de kinderen. Stom gedenk ook.

(O ja: Het idee van 'twee bomen' komt van Henk Binnendijk. Ik weet niet meer in welke context hij het bedoelde, maar het laat iets van Gods almacht zien. Ook al is volgens Lewis onzin altijd onzin. Zelfs als je God erbij betrekt. Maar wat ik denk is dat als ons besef van goed en kwaad is aangetast door zonde, ons gevoel voor logica dat ook prima kan zijn).

Cosy Cruelty

2011-11-15T11:06:00.000+01:00

Ledigheid.

2011-11-15T10:50:00.000+01:00

Vandaag breng ik mijn dag in ledigheid door. Luister enthousiast een oud This Time-liedje wat ongelofelijk niet als muziek van nu klinkt, maar wel weer heel lekker door een fijne piano en een mooie tekst.

Ik weet eigenlijk niet of ik me moet schamen omdat ik niets uitvoer. Mijn studieboeken voor dit blok zijn nog niet binnen (omdat één boek niet leverbaar is wacht de rest ook maar). En vorige week was tentamenweek. Wil je weten hoe mijn tentamen van vrijdag verliep? Slecht. Bedroevend slecht. Ik had een model uit mijn kop geleerd wat werd teruggevraagd - dus misschien krijg ik daar nog een pietsje punten voor. Maar ik heb weinig hoop. Een tentamen in het Engels maken vreet energie. En als je dan de helft nog niet weet moet je onzin gaan verzinnen om op te schrijven - om te proberen niet überstom over te komen. En zelfs 's avonds bleven er nog hersenstructuren door mijn hoofd zweven. Basal Ganglia. Cerebral Cortex. Dat soort ongein.
Uitputtend dus. En reden genoeg voor een dag vrij (zou ik zeggen).

Daarnaast had ik eerder vorige week al een godsdienstpsychologie-tentamen. En je zou het haast niet geloven, maar dat werd een nerdcijfer van een 8.4. Theologievakken liggen me per ongeluk best wel. (Als je een beetje kunt zwammen krijg je al snel een voldoende).

En nu. Nu zit ik hier. Ledigheid. Muziek luisteren. Gedichtjes schrijven. (Als je in mijn linkjeslijst kijkt zie je helemaal onderaan een link naar mijn gedichtjesblog. Wees ook welkom daar en reageer vooral; je zou de eerste zijn, geloof ik). Wat ik verder uit ga voeren weet ik nog niet. Misschien maar eens nadenken hoe ik moet gaan proberen er niet meer als zestien uit te zien..

Ik wil je vergeten,

2011-11-14T14:10:00.000+01:00

Ik wil je vergeten, denkt de een
en hij vergeet de ander.

Nu denk ik niet meer aan je,
en hij loopt door zijn kamer heen en weer:
niet meer... niet meer...
de regen klettert tegen zijn ramen.

Nu ben ik je echt vergeten, denkt hij uren, dagen, jaren
later,
en telkens als hij langs zijn spiegel komt
wijst hij met zijn vinger:
'En jou ook!'

Toon Tellegen, uit: Daar zijn woorden voor (2007).

-
Inderdaad. Wat heerlijk dat als je zelf geen grip hebt op je gedachten, er wel ergens op de wereld een dichter rondloopt die de woorden wel vindt die voor jou een beetje ver weg zijn.

(En toch moet ik ophouden met altijd alles op mij van toepassing achten. Is op mij van toepassing. Is helemaal op mij van toepassing. Kan niet meer op mij van toepassing zijn). De één. De ander. De gedichten. Onzin natuurlijk.

De kat en de nacht.

2011-11-12T11:51:00.001+01:00

Ik hou van mijn kat. De ene dag wat meer dan de andere. En zo ook de ene nacht wat meer dan de andere..

Gisternacht. Ik kon niet slapen. Het bijbehorende symptoom is trek. Allesoverheersende trek. Dus op blote voeten sloop ik naar beneden, pakte de laatste voorraad karamelpepernoten en kroop mijn bed weer in. Met pepernoten. Toen het symptoom trek een beetje bestreden was ging ik een poging doen om te slapen. Tot ineens een gekrijs losbarstte. Ik dacht aan huilende buurkindertjes. Maar die zouden dan in één nacht wel enorm hard hebben leren huilen. Toen was mijn eerste gedachte dat het de kat zou kunnen zijn. Dus. Ik loop langs het dakraam en hoor nog meer gejammer. Beneden gekomen tref ik het volgende aan. Mijn kat. Een plumeau-staart. Een zwarte kat die zit te glimlachen op de stoep. Met zijn kop naar het glazen raampje onderin de deur schrijdt. Mijn kat die dat ontwaart (luid mauwend natuurlijk) en vol vaart met z'n kop tegen het glas duikt. Inbrekers? Okee. Honden? Nah. Maar katten? Die jaag je natuurlijk met gevaar voor eigen leven weg. Zelfs als je gescheiden bent door glas. (Als je wilt weten hoe het afliep: uiteindelijk is de dikke zwarte door ons weggejaagd, zodat ook onze katlief weer rustig werd). Soms zijn katten 's nachts niet zo relax.

Vannacht. Ik kon niet slapen. Soms ben je te druk in je hoofd. Had ook best wel hoofdpijn (tentamens zijn niet relax). Dus. (Ik houd wel van dus, al is het wetenschappelijk niet verantwoord, evenals waarom). Ik loop mijn bed uit en denk, wat ligt daar voor zwarts in mijn stoeltje. Zou het poes zijn? (Nu moet je weten, het beest slaapt 's zomers veel op mijn kamer, maar zodra de temperaturen iets lager uitvallen is dat te koud en blieft madam mijn kamer niet). Ik loop naar het stoeltje toe (nog steeds in de verwachting dat het een stapel hemden ofzo was). Totdat de stapel hemden ineens mrauw zei toen ik per ongeluk een kattenkop aaide. Als er iets fijn is, is het wel zo'n kattenbeest wat op jouw slaapkamer gezellig bij je ligt.

De voor en nadelen van het kat-hebben dus :).

Telefoonangst.

2011-11-11T09:46:00.000+01:00

(Okee. Ik weet dat ik straks van 13.30-16.00 uur in een tentamenzaal zit te zweten en dat het misschien verstandig is om even - voorzichtig - nog een keer mijn artikelenmap door te bladeren en de gearceerde stukken in mijn kop te stampen, maar iets zegt me dat ik daar nog voldoende tijd voor heb in de trein en op de plek waar ik het tentamen heb).

Telefoonangst. Daarnet moest ik (van mezelf) een afspraak met de kapper maken. In het verleden ging het meestal zo dat mijn moeder belde met: "Mag ik een afspraak voor mijn dochter maken?". (Juist. Dat moeten moeders niet doen als hun dochter bellen erg eng vindt, want dan blijf je het eng vinden). Het ging allemaal prima met bellen, maar toch zit ik op de één of andere manier nog wel een beetje met het hart in de keel. Gewoon omdat ik bang ben om iets doms te zeggen (waar ik te goed in ben). Natuurlijk weet ik ook dat je bang blijft voor dingen als je ze niet gewoon doet. Vandaar dat ik vrolijk de kapper bel om een afspraak te maken.

O en, heel eerlijk gezegd vind ik zelfs mensen in real life spreken veel minder eng dan bellen. Goed. Ik wil eigenlijk weten of dit voor mensen herkenbaar is.

Mysterious day..

2011-11-10T15:53:00.002+01:00

They say only depressed people see the world the way it is. To be honest, today was this depressed world not very depressing to me. Love fog and autumnleaves :).

Proportions.

2011-11-10T10:07:00.000+01:00

Het grote tentamen, het nog grotere studieontwijkende gedrag & hyves.

2011-11-09T14:46:00.000+01:00

Vroeger, toen ik nog onder de twintig was, nog geen psychologie studeerde en ik nog maar net een blog bijhield, was het een soort van sport om steeds weer een blog te schrijven met drie woorden als titel. Nu is dat niet helemaal gelukt vandaag, maar ik vind dat sommige tradities heel af en toe in ere mogen worden gehouden.

Gisteren was het grote tentamen - wat eigenlijk helemaal niet zo heel erg groot was. Godsdienstpsychologie. Met vrolijke meerkeuzevragen als 'als je bidt om genezing, is dat dan emotion-focused of problem-focused coping?'. (Ik vind het nog steeds stom dat dat een meerkeuzevraag was, omdat je voor alletwee de varianten wel wat kunt zeggen. Vanuit christelijk perspectief dan). Uiteindelijk toch gekozen voor emotion-focused, omdat bidden om genezing je emoties sowieso beïnvloedt. En dat bidden kan natuurlijk ook met het doel om verlichting in je gevoel te krijgen (zweef, zweef). Maar tegelijkertijd vind ik dat je ook heel erg probleem-gefocust bezig bent. Tsja. De strikvraag. Die eigenlijk niet meerkeuze had mogen zijn naar mijn nederige, bescheiden mening. Godsdienstpsychologie was trouwens wel een fijn vak. De nadruk lag achterlijk veel op psychodynamisch geneuzel (als Freud enzo) wat me totaal ontging, maar ik vond de sfeer fijn. Leuke mensen ontmoet. Les gehad in een gebouw in de binnenstad. (Stel je dan zo voor, je loopt van het station in een kwartiertje naar het gebouw - wat van pure vrolijkheid nog haast luikjes heeft ook - en wacht daar tot je college begint. Als je klaar bent loop je weer vrolijk terug). Heerlijkheid is dat, echt. Geen gedoe met jezelf een knakworstje in blik voelen in de stampvolle bussen. En dan het sfeertje, gewoon tussen het winkelend publiek doorwandelen. Mwah, dat mocht wel vaker gebeuren. (Goed. Ik verzwijg een klein nadeel. Geld gaat branden in je portemonnee als je iedere keer langs die leuke winkeltjes loopt..). Het vak was ook kleinschalig - wat bij psychologie wel anders is. Een docent. Een groep. Waarvan je aan het eind ook gewoon alle mensen wel van gezicht kent. Ja. Ik vond het wel leuk. Ook nog een verslag in elkaar geflanst zelfs, waarvan ik heus benieuwd ben hoe het uiteindelijk is geworden! Afijn. Dat was dus het tentamen van gisteren.

Overmorgen is mijn tweede tentamen. Social Neuroscience. De rol van de hersenen in sociaal gedrag (even een juichkreet laten horen, hoor!). Ik koos het vak vooral omdat het Engelstalig was - ook wel eens wijs om een vak in het Engels te volgen. En nu staat er achter me een map met artikelen en collegesheets te grijnzen. Me een schuldgevoel te bezorgen eigenlijk. Om aandacht te schreeuwen. (Ja ja, ik kom zo!).

Mijn laatste kopje van vandaag. Hyves. Goodbye Hyves. (Snif). Ik hield eigenlijk wel van hyves. Ik was nog geen zestien toen hyves begon en ik heb dus meer dan vijf jaar een account gehad. Vond het heerlijk om foto's te posten, reacties te krijgen, te krabbelen, dat soort dingen. Ook eigenlijk bijna al mijn vrienden waren wel actief op hyves, wat hyves nog leuker maakte. Ik ben zelfs via hyves bevriend geraakt met filosofie-klasgenootje Marieke. Dus. Allemaal leuke dingen. Goed voor elkaar. Wat ze ineens gingen veranderen bij hyves weet ik niet. Wel weet ik dat mijn vriendenaantal drastisch daalt omdat veel mensen ermee gestopt zijn. Dat de voorpagina gevuld is met nonsens. Met nieuws (wat me vaak niet interesseert). Polls (mateloos irritant). En dan heb je ook nog de plaatsgenootjes die hyves vooral demonstreren als middel van liefdesuitingen - laat ik de leeftijdsgenootjes met minstens twee kinderen niet vergeten. Maar goed. Dat laatste was nog te negeren. Maar aangezien alles wat op de voorpagina stond oud nieuws was. En niemand meer krabbelde of reageerde. Heb ik vanmorgen met pijn in mijn hart mijn zo'n beetje zes jaar hyves-ervaring uitgewist. En nu dus maar feestboeken. En niet meer doen wat ik nog steeds wil doen. Als ik facebook heb gezien even op hyves spieken. Dan zit ik al in het webadressenbalkje en heb al bijna het hyv.. gedeelte getypt. Maar nee. Dat is voorbij.

The last shall be first.

2011-11-08T20:53:00.001+01:00

Me likes dit liedje zo ontzettend veel. Misschien wel het meest van het hele album.

Saturday evening.

2011-11-07T13:45:00.000+01:00

When your eleven-year old niece polishes your nails.

Forest walk.

2011-11-05T19:01:00.000+01:00

The place to be for woodcrickets, probably.

Les Misérables.

2011-11-05T17:23:00.000+01:00

Wist ik veel dat een verhaal je zo kon raken. Echt.

Het begon een paar weken geleden. Ik liep met iemand in de stad - en zij zocht Engelse boeken. Die waren goedkoper en als je doorzette las het eigenlijk wel prima. Dus. Ik geloofde dat natuurlijk niet. Maar ergens in een achterkamertje van mijn hoofd begon het idee vorm te krijgen om toch vooral eens een Engels boek te proberen. En proberen deed ik met een sterk uitgedunde versie van de bieb: little women. Wist ik veel dat dat zo'n boekje was om Engels mee te leren lezen. Toen dacht ik: Ik doe gek. Ik bestel wat boeken. Het liefst boeken die slecht in het Nederlands verkrijgbaar zijn - zodat ik me niet schuldig zou voelen omdat ik Engelse boeken kocht (vat je de redenatie nog?). Dus. Ik bestelde Les Misérables. (En Anne of Green gables. Maar die ligt nog te wachten totdat Les Misérables uit is).

Ik begon in Les Misérables - en nu moet ik vooral niet gaan vertellen hoe het verhaal verloopt. Het boek doet mij denken aan Lord of the Rings. Krankzinnig en ook vooral niet qua verhaal, maar bij LOTR had ik hetzelfde gevoel dat ik af en toe gewoon moest lezen omdat het wondermooi was. En af en toe kon ik het boek wel schoppen omdat er niet doorheen te komen viel. Een beetje hetzelfde gevoel bij dit boek. Victor Hugo schrijft ergens over iemand (een non geloof ik) die maar blijft ratelen. Maar hij vergeet de hand in eigen boezem te steken.

Omdat ik het verhaal beter wilde volgen heb ik op youtube de film (uit 2000, NL ondertiteld en Frans gesproken) gekeken. Zo'n beetje zes uur zat daarin. (En een volgesnotterd zakdoekje op het einde). Ik heb me echt suf gejankt op het laatst.. ik weet niet. Nu zou ik misschien iets over het verhaal moeten vertellen, over indrukwekkende personages en een hoge hoed die boven het water van de Seine uitkomt. Maar beter lees je het boek zelf. (En nog beter kijk je de film, dan word je niet afgeleid door stortvloeden aan woorden).

Skies.

2011-11-04T19:02:00.000+01:00

Could have been & hoe fijn herfst is.

2011-11-04T15:51:00.000+01:00

Toen ik afgelopen week in 'Les Misérables' aan het lezen was (onthoud me eraan dat ik nog ga bloggen daarover, want het is een enorme ervaring om zo'n enorm dik boek te lezen) realiseerde ik me ineens dat een bepaald genre van boeken nog helemaal niet bestaat. Er was een fragment (wat ik gedachteloos las, omdat het zo saai was) wat over Napoleon en Waterloo ging. En dat de wereld er misschien wel heel anders zou hebben uitgezien als Napoleon had gewonnen. Je weet maar nooit. Toen dacht ik ineens dat je prima boeken kunt schrijven daarover. Neem een gebeurtenis die de geschiedenis nogal veranderd heeft. Laat die gebeurtenis niet plaatsvinden in je verhaal. Of anders. En laat de toekomst dan heel, heel anders verlopen. In je verhaal natuurlijk. Dat bedoel ik met could have been.

En dan nu hoe fijn herfst is. Karamelpepernoten (lovely, echt!). En nieuwe pickwickthee: Karamel-peer & Chocolade-Mint (voor de after eight liefhebbers). Stel je dan voor dat je 's avonds de kaarsjes aandoet, een lieflijk muziekje opzet, een boek leest (of een tijdschrift, soms relaxter dan Les Misérables), een voorraad thee drinkt en een berg pepernoten wegeet. Dan is herfst toch allerongelofelijkst fijn?

Maar ik mis toch nog iets.. de blaadjes doen dit jaar namelijk echt heel erg hun best. En ik wil met mijn camera heel erg graag het bos in. Het is er alleen nog niet helemaal van gekomen. Dus. Dat miste ik nog. Soms moet je in die dingen dan maar gewoon snel verandering brengen!

Blogjesdoolhof.

2011-11-02T19:53:00.000+01:00

Houdt uw zakdoek in de aanslag. Allereerst is dit een memorabel moment. Zo'n eerste blog op een nieuw weblog. (Je kunt een hoop mooie dingen opschrijven natuurlijk, maar je kunt ook een hoop verprutsen). Ten tweede is dit moment dubbel memorabel. Mijn vorige blog heeft me viereneenhalf jaar lang trouwe dienst bewezen. Het was eigenlijk een soort huwelijk (denk ik). Voor huwelijken moet je knokken natuurlijk. Tot de grote migratie. Mijn berichten van april 2007 tot mei 2011 zijn foetsie (al hoop ik dat ze ooit nogeens terugkomen uit die enorme space die internet heet). Ik krijg gezeur als ik instellingen aanpas. Ik ben reuze-onhandig. Dus. Ik vond het reden voor mijn echtscheiding. Misschien dat ik ooit de beste oude berichten hier dump, als ik ze terugkrijg. En verder. Nou. Verder wordt dit weer gewoon een 'ik wil ook wat van me laten horen' weblog. Gewoon met verhaaltjes, foto's en dergelijke.

Waarom ik nou schrijf over een blogjesdoolhof? Heel simpel. Als ik mijn profiel op facebook zo bekijk stikt het van mijn websites. De oude: elsjuhtje.weblog.nl - hoewel die inmiddels verwijderd is van het feestboekprofiel, het is te hopeloos hoe het er nu uitziet, de gedichtjesblog: thatpoetwantstofly.blogspot.com, het brievenproject: brievenaanvanalles.blogspot.com en dan nu, omdat drie zo weinig is: iamtheseaonamoonlessnight.blogspot.com. (Overigens komt die titel uit het switchfoot-liedje: restless). Zeg zelf, zo'n reeks blogs is een beetje doolhofachtig.
Nou ja. Ik ben niet zo goed in introductieblogjes schrijven. Maar desalniettemin enzo: Wees welkom. Blijf vooral plakken. Ik ben TERUG!